Dinsdag 22 oktober 2002

Onze buurvrouw Yolanda had aangeboden ons naar Schiphol te brengen en zodoende stapten we om 14.30 uur in haar auto.
Op Schiphol ging het inchecken behoorlijk vlot. British Airways heeft, heel decadent, een afgeschermde ruimte voor haar incheckbalie en wij waren op dat moment als enigen. De grondstewardess vond mijn achternaam erg mooi en associeerde die direct met de Apfelkorn.
Om 16.00 uur meldden bij de gate en een ha;f uur later vertrok de vlucht naar London; twintig minuten stijgen en twintig minuten dalen.
Op London Heathrow moesten we vier uur wachten op de doorvlucht naar Johannesburg. Dat was behoorlijk lang, maar we hadden er bewust voor gekozen. Heathrow is behoorlijk groot en we wilden er toch wel zeker van zijn dat onze rugzakken mee zouden gaan naar Johannesburg.
Voetje-voor-voetje liepen we door het tax free deel van Heathrow, maar met een dure pond is zelf tax free niet leuk. Daarom besloten we maar lekker op een bankje te gaan zitten en te gaan lezen.
Om 20.45 uur zou het toestel vertrekken, maar dat werd 21.30 uur. De vertraging werd onderweg grotendeels ingehaald, want we landden met slechts 11 minuten vertraging om 8.51 uur in Johannesburg. De vlucht verliep uitstekend. Het eten (kip kerrie) was goed verzorgd en smaakte ook nog ergens naar. We kregen een klein zakje uitgereikt, met daarin een ooglapje, een tandenborsteltje en slofjes. Na het eten probeerden we wat te slapen en dat lukte ook nog redelijk.


Woensdag 23 oktober 2002

Met elf minuten vertraging dus, landden we op Johannesburg International Airport. In de ontvangsthal mochten we van de douane een behoorlijke lange tijd wachten voor de balies. Niet echt een soepel ontvangst dus. Nadat de douaneformaliteiten waren afgerond en we een multi entry visum (sticker) voor drie maanden in het paspoort hadden gekregen, pakten we de bagage die al een behoorlijk aantal rondjes had gedraaid op de transportband. We sloten achteraan in de volgende rij, namelijk die van de 'Green line'. Er stonden nog enkele vuilcontainers, waarin we onze etenswaren in dumpten, want die mochten niet mee het land in.
We liepen naar het kantoor van Budget Rental Cars. Via het internet (www.budget.co.sa) hadden en een auto gereserveerd en ook duidelijk een bevestiging gekregen, maar aangezien het pas de eerste reserveringservaring met het internet was, had ik er geen 100% vertrouwen in dat alles goed was. Echter, alles was in kannen en kruiken geregeld.
Maar eh… zouden we niet liever een 5-deurs auto willen hebben in plaats van de door ons gereserveerde 3-deurs auto. Veel comfortabeler toch, vroeg de vriendelijke de beambte achter de balie. Wij hadden om veiligheidsredenen echter bewust voor een 3-deurs auto gekozen, zodat we met een gerust hart spullen op de achterbankt te kunnen leggen zonder constant de deuren te moeten afsluiten. Zuid Afrika was namelijk extreem crimineel en gevaarlijk. Dat hadden we van iedereen gehoord. Iedereen die er nog nooit is geweest, kunnen we achteraf alleen maar concluderen, want wij hebben Zuid Afrika niet als crimineel ervaren, of anders gezegd.. ons is niets overkomen.
Na een hoop papierwerk kregen we een spierwitte Opel Corsa 1.4 'Lite' mee. In de garage stonden voornamelijk spierwitte auto's. Op de teller stonden precies 15.700 kilometers.
We liepen nog even terug naar het lughavengebou (ja, dat is Zuid Afrikaans) om geld te pinnen en daarna stapten we in de auto naar Pretoria. De eerste kilometers waren behoorlijk wennen. Met de raamzwengel naar z'n twee proberen te gaan in plaats van met de versnellingspook en dat soort gein.
In Pretoria wilden we in eerste instantie naar het Voortrekkersmonument. In de meeste boeken staat dat het monument duidelijk bewegwijzerd is, maar wij konden de juiste afslag niet vinden. Daarom reden we Pretoria maar in. Als snel kwamen we erachter dat straatnamen duidelijk vermeld worden (door straatnaamborden of door op de stoeprand geschilderd) en het was dan ook niet moeilijk onze locatie op de kaart te vinden.

Klik op foto voor vergroting

De lanen waren paars. De Jacaranda's stonden in bloei. Het lijkt erop dat in Pretoria alleen maar Jacaranda's staan. Prachtige lichtpaarse lanen dus. We parkeerden de auto in een parkeergarage. Langs de weg hadden we al allemaal zwarte mensen zien staan die lege parkeerplaatsen aanwezen, maar hier hadden we (nog) geen vertrouwen en vandaar dat we zochten naar een parkeergarage, waar we zelf konden zoeken naar een plaatsje. Die parkeer-garage was snel gevonden.

Klik op foto voor vergroting

In de Lanoo's reisgids die we hadden geleend in de bibliotheek, stond een wandelroute door Pretoria en we besloten die te lopen. Bij toeval hadden we de auto geparkeerd vlakbij het begin van de route, dus dat kwam mooi uit. De eerste ervaring met het zwarte Afrika was een onwennige ervaring. Allemaal zwarte mensen op straat. Lopend, wachtend op de bus, zittend achter een tafel langs de weg, proberen iets te verkopen (met name plastic houders voor een mobiele telefoon, snoep, fruit).
Het Kerkplein was erg leuk. Mooi park op een groot vierkant plein met mooie gebouwen erlangs. We maakten enkele foto's en een beetje onwennig begon ik de eerste beelden op te nemen met de videocamera. Wat opviel waren de mensen die in het park achter een tafeltje zaten met daarop een telefoon gemonteerd. Een vast toestel, dat diende als telefooncel. We vroegen ons af hoe de gesprekken werden verbonden, want we konden geen haspels vinden.
We dronken een cappuccino op een terrasje op het Kerkplein en kwamen tot de conclusie dat mijn fototoestel het niet deed. Hij functioneerde op alle fronten, behalve op het fototransport. Behoorlijk vervelend dus, maar Marjolijn had haar toestel in ieder geval nog.
Na de cappuccino (0,75 euro) liepen we door de paarse lanen van Pretoria. Een beetje sight seeing. Door het Burgers park, het oudste park van Pretoria en vernoemd naar de tweede president van Zuid Afrika (ZA), weer terug naar de auto.
Om 15.00 uur verlieten we Pretoria en gingen we op weg naar Middelburg. Over de snelweg gingen deze ongeveer 75 kilometer vlot. Er was onderweg weinig reden om gas terug te nemen en dus reden we met 120 kilometer per uur over de snelweg. De enige reden om af te remmen was voor het tolpoortje even voor de afslag naar Middelburg. Na 23 rand tol te hebben betaald reden we naar Middelburg.
Middelburg is '.. the place to be'. Althans voor ons, want hier zouden we overnachten. We hadden geen reisgids met een plattegrondje van Middelburg en daarom vroegen we in het centrum aan twee blanke dames of zij een 'overnachtingsmogelijkheid' wisten. Ze verwezen ons door naar het Bed en Breakfast (B&B) Oregon Place in het centrum.
We reden er heen en er was nog een kamer vrij. Oregon Place was een prachtige vrijstaande villa in de Voortrekkerstraat, achter een hek met schrikdraden. De kamer zag er perfect uit en kostte 330 rand inclusief ontbijt. Het B&B ligt echt aan de rand van het centrum, dat overigens niet veel voorstelt. Rechte, haaks op elkaar staande straten en langs de lange straten, winkeltjes. De gebouwen bestaan uit architectuurloze betonnen blokken. Zo stellen we ons Amerika ook voor.
Omdat we tegen vijven arriveerden in Middelburg, had het geen zin meer om eens even lekker te gaan winkelen, want alle winkels sluiten om 5 uur. Nou ja, bijna alle winkels. Alleen drankenwinkels en supermarkten blijven langer open. Bij een liquor store kochten we een 6 pack Castle biertjes en die dronken we, eenmaal terug bij het guest house, op de veranda op.
Tegen 19.00 uur liepen we naar het steak house schuin tegenover het guest house. De eigenaresse had dit steak house aangeraden en niet geheel onterecht. Het eten was uitstekend. Een heerlijke steak en een lekker biertje. De bediening was zeer vriendelijk, maar de serveerster kwam om de 5 minuten vragen of alles oké was. Op het laatst werd het een beetje irritant.
Na het eten terug naar het guest house om lekker te douchen en een aantal uurtjes slaap in te halen.


Donderdag 24 oktober 2002

Het ontbijt bestond uit yoghurt en diverse muesli's en cornflakes alsmede toast met eggs and bacon. Voor mij alleen maar de bacon.
Na het ontbijt pakten we de spullen in en betaalden we de 330 rand voor de kamer. De eigenaresse gaf ons haar visitekaartje van hun guest house in Knysna (uitspraak: nijsna). Ze waren nu in Middelburg (ook in hun eigendom) dat door hun dochter wordt gerund. Maar vanwege haar vakantie was zij nu in Middelburg. We reden in de richting van Pietersburg. Even buiten Middelburg ligt een Ndebele dorpje. In het nagebouwde dorpje staan enkele zeer kleurrijke huisjes.

Klik op foto voor vergroting

We arriveerden om 8.45 uur bij de poort en we waren de eersten. Op het bord bij de ingang stond dat het dorp pas vanaf 10.00 uur geopend was en we begonnen al flink te balen. We betaalden de 17 rand entree en reden nog enkele kilometers naar het dorpje. Op weg naar het dorpje sprongen twee hartebeesten de weg over. Het eerste wild dat we zagen.
Het dorpje was klein, slechts enkele huizen, maar erg leuk en na het bezoek aan het Ndebele dorp reden we verder naar Pietersburg. Onderweg was het landschap behoorlijk afwisselend; dan weer reden we door agrarisch en zeer groen gebied en een aantal kilometers verder was het landschap dor en oersaai. Weer een
aantal kilometers verder werd het landschap weer heuvelachtig. Langs de weg liepen regelmatig mensen. Je vraagt je werkelijk twee dingen af, namelijk: waar komen deze mensen vandaan en waar gaan ze naar toe?
Bij een kruispunt waar we linksaf moesten slaan, was het een drukte van belang. Er stond een aantal kraampjes langs de weg en er was een schooltje. Daarnaast was het duidelijk een overstappunt van de minibusjes. We maakten enkele foto's van de kinderen die op het schoolplein speelden. In plaats van vijandigheid waren de schoolkinderen erg enthousiast en zwaaiden en lachten uitbundig. We namen ook enkele foto's van de kraampjes.
We reden verder naar Pietersburg. Het was behoorlijk warm en toen we onderweg bij een liquor store wat frisdrank kochten, besloten we die maar rijdend op te drinken in plaats van rustig even zittend of staand langs de weg. Rijdend had je in ieder geval nog het voordeel van een verkoelende rijwind.
In Pietersburg op zoek naar een internetcafé. Het café dat in de (recent gepubliceerde) Lonely Planet was er niet meer. Bij het postkantoor was één computer, maar bezet door een werkneemster zelf, maar zij verwees ons door naar een internet café in een winkelcentrum. Daar waren alle computers 'off line'. Weinig geluk dus.
Het shopping center zag er goed verzorg uit. Mooie winkels en een enorme hilariteit bij het winkelend publiek,

Klik op foto voor vergroting

want levende etalagepoppen (mime-spelers) stonden geëtaleerd.
Bij de 'Pick and Pay' supermarkt kochten we melk, frisdrank, wijn en twee heerlijke broodjes. De supermarkt was enorm groot. Sorry voor Albert Heijn, maar dat is maar een buurtsupertje in vergelijking met deze winkel. Er waren ruim 30 kassa's.
Een verdere sight seeing van Pietersburg lieten we maar achterwege vanwege de temperatuur. We tankten er reden verder naar Tzaneen. We wilden via de Magoebakskloof rijden, maar die weg was wegens onderhoudswerkzaamheden afgezet. In plaats daarvan reden we via de Georgevallei. Een goed alternatief, want de natuur was schitterend.
In Tzaneen was het even zoeken naar accommodatie. Op de eerste plek die we bezochten was alleen nog een caravan beschikbaar, maar dat wilden we niet. Na even zoeken kwamen we uit bij het Tropical Social Club; een niet bijzonder B&B adres. We hadden een kamer met gedeelde badkamer. Omdat er geen andere gasten in onze 'wing' van het gebouw waren, werd het toch onze eigen badkamer.
Het guesthouse beschikt over een mooie tuin, een zwembad en een bar met pooltafel. Ettienne, een jongen van achttien jaar was 'in charge' omdat z'n ouders even weg waren. Hij was zeer vriendelijk en kwam nadat we de rugzakken op de kamer hadden gelegd, gezellig bij ons zitten in de tuin terwijl we van een biertje genoten. De lucht betrok vrij plotseling en het begon fiks te waaien, maar de regen bleef uit.
's Avonds reden we naar Tzaneen 'city'. We parkeerden de auto voor restaurant Italia, nadat we bij een politie-patrouille auto hadden geinformeerd of het wel veilig was. De agent zei dat het geen probleem was, ondanks de hangjongeren die we langs de weg zagen. Dit waren gewoon weer de 'parkeerjongens', waar je eigenlijk het minste van hoeft te vrezen (kunnen we achteraf zeggen). Restaurant 'Villa Italia' is het enige aanbevolen restaurant volgens zowel de Lonely Planet als de Rough Guide waar je rustig kunt zitten. De pizza was oké; het dessert zeker geen culinair hoogtepunt.
Na het eten terug naar het guest house. Tzaneen 'by night' is zomogelijk nog onaantrekkelijker dan Tzaneen 'by day'. In het guest house dronken we aan de bar nog enkele biertjes, terwijl we spraken met enkele Afrikaners. Een Zuid Afrikaanse vrouw schrok zich wezenloos toen in m'n glas vulde met bier en daar keurig twee vingers schuim in creëerde. "They will shoot you for that in South Africa". was haar reactie. Mijn reactie was dat dat zo hoorde in Nederland, omdat dat zo bier uitspaart in de café's.
Tot 23.00 uur zaten we aan de bar met twee mannen van de brandweer. De een werkte bij de plaatselijke brandweer en de andere zat in de inkoop van brandweermateriaal en was voor zaken in Tzaneen. Hij woonde in Durban en gaf ons zijn adres. We waren van harte welkom in Durban ter zijner tijd.


Vrijdag 25 oktober 2002

Friday, Payday in Zuid Afrika. Dat is wat ze gisteravond zeiden aan de bar.
We stonden om 7 uur op en na het ontbijt reden we naar de Magoebakskloof. Onderweg probeerde ik bij een tankstation te pinnen. In het kassagebouw was namelijk een geldautomaat aanwezig. Hoewel het apparaat mijn pasje niet accepteerde had ik toch winst. Toen ik weg wilde lopen zag ik dat mijn voorganger bij de automaat 50 rand had laten liggen.
Onderweg reden we door prachtige theeplantages. Het Tea Estate dat we wilden bezoeken was op dit vroege uur nog niet geopend. Nu waren we in Maleisië als naar een theeplantage en hadden daar het verwerkings- proces gezien, dus we hadden niet het idee veel te missen. Het was leuk om de werknemers op de plantages

Klik op foto voor vergroting

te zien werken. Zwarte mensen in gele regenpakken, want de planten werden constant gesproeid.Daarna naar de kloof. Prachtige omgeving via de 'gesloten' weg. Aan het begin van de kloof stond een bord die waarschuwde dat het gebruik van de weg op eigen risico was.

Klik op foto voor vergroting

Terug naar Tzaneen en verder naar Gravelotte, waar een Baobab-boom stond. Althans, volgens de Lanoo's reisgids. Het was nog wel even zoeken naar de juiste gravel road. Drie kilometer over de onverharde weg en er was een bord met Baobab-boom. We moesten zelf een metalen hek openen en reden het terrein op. Inmiddels hadden we gezien dat een blanke man in de verte in z'n auto was gestapt en was op weg naar ons. Op een t-slitsing stond hij en we moesten een kleine entree betalen. Hij vroeg ons hoe we aan deze bestemming kwamen en we wezen op onze Lanoo's gids. 'Ja, heel veel bezoekers die hier komen hebben dit uit die gids', zei hij. Nou je vind de Baobab-boom in geen andere reisgids en we moesten kostelijk lachen om
zijn opmerking. Nog even verder naar de boom. Deze stond in al z'n pracht en praal in het bos. Een stam met een indrukwekkende diameter en een hoop enorme drollen rondom de boom. We wisten niet van welk beest die waren en we voelden ons niet geheel op ons gemak.
Verder naar Hoedspruit. Gas op de plank want er was onderweg weinig interessants te zien.
Een tweebaansweg, maar 120 kilometer per uur is hier toegestaan en haalbaar aangezien de weg vrijwel uitgestorven is. De wegen lijken soms wel door indianen met pijl en boog te zijn aangelegd; kaarsrecht.
Tussen Gravelot en Hoedspruit bezochten we de Hippo pool. Hier zouden nijlpaarden moeten zitten en inderdaad, we zagen er één!
Verder naar Hoedspruit, waar we geld pinden bij een geldautomaat die bewaakt werd door een gewapende agent. Het was duidelijk te melden dat het payday was, want we stonden in de rij voor de twee geldautomaten. Snel terug naar de auto om de stapel bankbiljetten te verdelen en veilig op te bergen in ons buideltje.
Bij de Spar (alweer) kochten we onze lunch die we buiten in het zonnetje opaten en na de lunch reden we via de Blyde Rivier Canyon naar Graskop. Voor ons reed een aantal vrachtwagens en dat zorgde voor een adrelanineverhogende inhaalmanoeuvre. De Blyde Rivier Canyon is schitterend. Langs de weg weer kooplui. Bij de Drie Rondavels stopten we en maakten we de welbekende foto's. De hemel was strak blauw en dat zorgde voor optimale condities voor de foto's.

Klik op foto voor vergroting

Terug naar de hoofdweg waar langs het kruispunt weer verkopers van houtsnijwerk stonden. Hier kochten we een houten giraffe bij enkele vriendelijke verkoopsters. De vraagprijs was 120 rand maar toen we 80 rand boden werd dat gretig geaccepteerd. Dus nog te veel betaald. Laat ze er maar lekker van genieten. Zij kunnen het heel goed gebruiken. Maar duidelijk is wel dat 50% afdingen haalbaar moet zijn.
De verkoopsters zijn helemaal niet opdringerig. Nee hoor, kijk maar rustig rond en als je niets koopt of bij de buurvrouw is dat helemaal geen probleem. Een leuke manier van souvenirjagen, dus.
We reden verder naar God's Window; een mooi uitkijkpunt vanaf een heuvel over het laagland (Marjolijn vond het helemaal niets). Op de parkeerplaats stond een Amerikaans meisje die haar autosleutels in d'r huurauto had laten zitten. We stelden haar voor om haar naar het politiebureau in Graskop te brengen. Daar moesten we toch heen en dat was niet meer ver.
Nadat we haar hadden afgezet bij het politiebureau gingen we op zoek naar een overnachtingsplek. Na eerst bij een duur B&B huis te hebben gekeken, reden we naar het Graskop Hotel in de hoofdstraat. Aan de buitenkant ziet het er niet uit, maar we konden de laatste kamer aan de achterkant van het hotel in een mooie tuin krijgen. Een prachtige kamer in een klein rijtje bungalows. Leuk en met 340 rand een redelijke optie. We konden de auto voor de deur (letterlijk) op het afgesloten parkeerterrein parkeren.
We aten bij het Notti Pine Restaurant een uitstekend forelletje.


Zaterdag 26 oktober 2002

Na een goede nacht slapen in onze fantastische kamer, ontbeten we in het hoofdgebouw en daarna reden we naar de Spar om wat versnaperingen te kopen. In de Spar was een fotocentrale, waar we fotorolletjes kochten voor de helft van de prijs als in Nederland.
De jongen achter de balie was zo vriendelijk om mijn fototoestel te analyseren en kwam er zo achter dat 'ie waarschijnlijk echt kapot was. Alles functioneerde, behalve het filmtransport. Hij kwam er in ieder geval achter dat het niet aan de batterijen lag.
Daarna reden we naar Pelgrim's Rest, Leydenburg en Sapie. Een mooie route over diverse bergpassen (hoogste punt op 2100 meter) en soms werkelijk fantastische vergezichten.
Pelgrim's Rest viel behoorlijk tegen. Enkele geverfde, golfplaten huisjes in een zeer toeristische omgeving. Omdat het een oud mijnwerker-stadje is, had ik verwacht wel iets van mijnbouw terug te vinden, maar op een aantal stenen na in het museum vond ik weinig terug daarvan.
Er stonden veel verkopers achter kraampjes langs de weg. Hier kochten we een stenen nijlpaard-boekensteun en een houten masker.
Verderop op de route kochten we nog een nijlpaardje en een schildpadje van steen.
In Sabie kochten we bij de Spar weer een lekker broodje gevuld met ragout en melk. Na de lunch reden we naar Hazyview om verder te rijden naar de Numbigate, een toegangshek tot het Krugerpark. De kassier vroeg me of ik wapens en/of een aanhangwagen bij me had, waar ik in beide gevallen met 'nee' antwoorde.
Na het betalen van 84 rand toegang en 24 rand voor een wegenkaart reden we het park in. Direct stond er een aantal zebrapaarden langs de weg. Voorzichtig benaderen, maar de beesten bleken helemaal niet schichtig te zijn. We reden een onverhard pad op en daar zagen we al snel het eerste wild; Kudu's, impala's, een moederneushoorn met baby een troep olifanten, twee wilde honden en een hoop gras en dooie bomen.
Rond 17.15 uur verlieten we het park bij Melalane en reden we via de tolweg naar Nelspruit (R26) en daar checkten we in bij het 'Town Lodge', een groot hotel dat tot een keten behoort. De kamer zag er goed verzorgd uit en kostte zar 300. Het naastgelegen 'Road Lodge' is de goedkopere variant van het Town Lodge en van dezelfde keten, maar zat al vol.
We aten bij Restaurant La Maison en dat was een hele bijzondere ervaring. Toen we de auto voor de deur parkeerden werd het hek voor ons geopend. De kok stond in de deuropening al klaar met een glaasje sherry op een dienblad.
Het restaurant wordt gerund door Alan en Sylvia. Sylvia spreekt nog zeer redelijk Nederlands. Ze vond het leuk om 'weer 'ns Nederlands te praat'. Ze was trots op haar bekende Nederlandse gasten, zoals Yvonne Keuls en Wieteke van Dort. Van de eerste had ze een kookboek ontvangen, waarin melding van Alan werd gemaakt en van Wieteke had ze een mooie kaart gekregen.
We hadden een zalmmousse vooraf en een struisvogelbiefstuk vooraf. Alan kwam enthousiast vertellen hoe hij de biefstuk en de saus had gemaakt en liet duidelijk merken dat koken z'n lust en z'n leven is.
Toen we pas tegen 22.45 uur de tuin van het restaurant verlieten, liepen Alan en Sylvia met ons mee naar de auto en werden we uitgezwaaid. Bij welk restaurant krijg je tegenwoordig nog zo'n persoonlijke aandacht?
Terug naar het hotel om lekker te gaan slapen. In het voetbalstadion tegenover het hotel was een popconcert aan de gang, maar ik heb er maar weinig van gemerkt. We sliepen al snel.


Zondag 27 oktober 2002

Dit keer hadden we geen B&B en dus moesten we zelf ons ontbijt regelen. Geen punt, want in de buurt van het hotel was een Kwikspar (kleinere variant van de Spar) en die zijn vrijwel allemaal 7 dagen per week geopend van 8.00 uur tot 20.00 uur. Ideaal dus.
We kochten twee vlabakjes, muesli, yoghurt en versgeperste (gekoelde jus d'orange. Ontbijt zoals thuis. Alleen de muesli was veel luxer, met allemaal nootjes. Mmmmm! Nadeel van het ontbijt is dat we langs de kant van de weg moesten ontbijten. Nergens vind je een bankje waar je lekker rustig op kan gaan zitten.
We moesten terug naar Melalane (weer tol betalen) en sloegen daar af naar Jeppe's Reef, waar de grens met Swaziland is. Langs de kant van de weg liepen weer veel mensen, allemaal in hun 'zondagse pak'. Leuk contrast met de rest van de week, waarin de kleding veel casualer is. Bij de grensovergang verliep alles verbazingwekkend soepel. De uitreisstempel was snel gezet. Vervolgens 500 meter verder rijden om daar een entryvisum voor Swaziland te krijgen. Formuliertje invullen, 5 Zuid Afrikaanse rand wegenbelasting betalen en het stempel is gezet. Al met al een kwartiertje werk.
De weg via Pig's Peak en Mbane is mooi. Een glooiend landschap door groene heuvels, afgewisseld met naald- en eucalyptusbomen.
In Mbane gingen we weer naar de Spar in een groot winkelcentrum waarvan de meeste winkels om 13.00 uur dicht gingen. Betalen met Zuid Afrikaanse randen en terug krijgen in een vage Swazi-muntsoort. We lunchten bij de hamburgerketen Steers en dat is niemand echt aan te raden. Een veel te groot en gortdroog broodje en smerige slappe frietjes. Intussen was het wat gaan regenen en dat bracht de temperatuur terug tot aangename hoogte.
Na de lunch was het al weer droog en reden we via de 'oude' weg naar Manzini. Langs de weg weer allemaal kraampjes. Wel 500 meter lang. Natuurlijk stopten we weer en kochten we twee trommels en onderzettertjes van kraaltjes. Erg leuk.
Daarna reden we verder naar de Swazi Candle fabriek. Het was er behoorlijk druk, want er was net een bus Fransen gearriveerd. In het winkeltje van de fabriek stonden vele en veelkleurige, handgemaakte kaarsen in de meest fantastische figuren. De portemonee stroomde weer leeg. Niet echt goedkope souvenirs.
Tenslotte reden we verder naar de depri-stad Manzini. Het was even zoeken naar accommodatie en die vonden we in een motelachtig Esibayeni Lodge aan de weg naar het vliegveld, waar een kamer zonder ontbijt ZAR 365 kostte. De service in dit Lodge is tot een absoluut nulpunt gedaald. Zo weren we verzocht vooruit te betalen, maar duurde het ruim een kwartier voordat de sleutel tot het kantoor was gevonden, moesten we lang wachten voordat het hek werd geopend toen we wilden gaan dineren in Manzini en was er helemaal niemand bij de poort toen we terug kwamen uit Manzini. Daarvoor hadden we het Backpacker's hotel bezocht, maar dat is een ieder af te raden. Smerige en doorgelegen matrassen en kamers met gedeeld sanitair.

Klik op foto voor vergroting

We dineerden in Manzini bij het Mozambique restaurant. Gezellig restaurant? Nou als je van eenzaamheid houdt en van een goede natuurfilm op TV waar leeuwen een impala aan vlarden scheuren dan wel. Wij vonden het maar niets. Maar het eten was goed!
Eenmaal terug voor het hek bij de Lodge leek het er even op dat we het terrein niet meer op konden. De hekken waren gesloten en de portier in geen velden of wegen te bekennen. Flink aan het hek rammelen en toeteren hielp niets. En toen kwamen we erachter dat het hek niet goed afgesloten was en konden we het hek zelf openen. Bij de receptie deed ik even flink m'n beklag.
Op de kamer dronken we een wijntje en keek ik naar de film 'Hannibal' op TV.


Maandag 28 oktober 2002

We vertrokken om 8.30 uur om via Big Bend naar de grensovergang bij Golela te rijden. Hoewel noord-west Swaziland het mooiste is wat natuur betreft, is het zuid-oosten het meest Afrikaans. Veel kleine kraaltjes met zes rondaveltjes waar één familie woont.
Telkens als we afremden om een foto te nemen of iets beter te kijken, kwamen kinderen aangerend met uitgestoken hand. Toen ik één van de kindertjes een muntje gaf (geheel tegen onze principe, maar hier is men echt straatarm). De kindertjes riepen om eten.
De grens passeren was weer even eenvoudig als gisteren en al snel waren we op weg naar het Itala wildpark. Al met al een behoorlijke rit waarop we ons een beetje verkeken. Afstanden zijn groot en de wegen zijn tweebaans en uitgestorven. Maar ook hier weer mag je 100 kilometer per uur.
In Louwesburg kochten we wat frisdrank in de plaatselijke supermarkt, alsmede postzegels in het postagentschap in de supermarkt.
Kennelijk was er iets aan de hand, want iedereen keek in de richting van een gebouw. Het bleek het politiebureau te zijn, waar een arrestant naar binnen werd gebracht.
We reden naar de ingang van het Ithala Wildpark en betaalden 90 rand toegang (2 personen + auto). Vervol-gens het park in. We zagen onder andere twee zwarte neushoorns, nadat we daarop door een blanke Zuid Afrikaanse familie op waren gewezen. We reden over een onverharde weg en werden 'aangehouden' door deze enthousiaste familie. We 'moesten' even kijken naar de zwarte neushoorns. Met gebruik van hun verre-kijkers waren ze in de verte waarneembaar. Verder zagen we het gebruikelijke wild, waaronder giraffen en neushoorns.
Tegen het einde van de middag begon het te onweren en kregen we te zien wat je altijd in natuurfilms over

Klik op foto voor vergroting

Afrika ziet. Gevaarlijke bliksemschitsen boven de savanne. Mooi gezicht. We verlieten tegen het einde van de middag het park en reden nog 50 kilometer verder naar Vrijheid. Daar vonden we naar 3 keer vragen onze Shonalanga Lodge. Hoewel gelegen aan de Kerkstraat, bevindt deze lodge zich even buiten het centrum. We hadden een keurige kamer voor 310 rand (B&B).
Op aanraden van de receptioniste van de Lodge gingen we dineren bij Dee's restaurant, dat schuin tegenover de Lodge ligt. Uitstekend gegeten. We namen een uitstekende biefstuk van 300 gram.


Dinsdag 29 oktober 2002

Na het ontbijt gingen we op weg naar het Hluhluwe-Umfolezi Game Reserve. We vertrokken rond 8.30 uur uit Vrijheid en waren rond 12.00 uur bij de Mambenipoort van het Umfolezipark. We reden over de R 618 via Nongoma. De weg voert door een mooi, heuvelachtig landschap met hier en daar een dorpje. Er liepen weer heel veel mensen langs de weg. Het grootste deel van de ruim 200 kilometer ging over onverharde weg. Op zich geen probleem, maar de haalbare snelheid was geen 100 kilometer meer, maar 60 tot 80 kilometer.
Onderweg werden we nog aangehouden door de politie. Die had ons verzocht langs de kant van de weg te gaan staan en vroeg om het rijbewijs. Toen hij die zag begreep 'ie er niets meer van en konden we doorrijden.
Om 12.15 uur reden we het Umfolezipark binnen na het betalen van 121 rand toegang (inclusief plattegrond). In totaal reden we 5 ½ uur rond in het Umfolezi en Hluhluwepark, maar we zagen niet echt veel wild. Dit kwam met name door de dichte begroeiing. Dat neemt niet weg dat we vele giraffen hebben gezien en benaderd tot op twee of drie meter en diverse andere wilde beesten. Helaas geen katachtige gezien.
Het weer zat de hele dag een beetje tegen. Zwaar bewolkt en zo nu en dan een klein beetje regen. Tegen 17.00 uur werd het wel heel erg donker en begon het hard te waaien. We besloten om het park te verlaten en naar het dorpje Hluhluwe te rijden om daar te overnachten. In de Lonely Planet stond dat in Hluhluwe het 'beste backpackers hostel van Zuid Afrika' zou zitten. In het dorp vroegen we de weg naar dit hostel en het bleek nog ruin 15 kilometer over een gravelroad te zijn. Het begon inmiddels behoorlijk te schemeren en we hadden er niet veel vertrouwen in dat we goed reden. Uiteindelijk kwamen we wel bij de toegangspoort tot het hostel. Daarna was het nog eens zo'n twee kilometer over een zanderige toegangsweg tot aan het hostel.
We vroegen bij de receptie of er plaats was en dat was er. Goedkope kamers. We vroegen om de kamers te kunnen bekijken. Die waren vreselijk. Kleine houten gebouwtjes (gebouwd uit stammetjes, dus een beetje een rondavelgevoel) met overal muskietennetten en een gedeelde badkamer buiten. Dit vonden we echt niets en reden terug naar Hluhluwe om het bij het prijzige Hluhluwehotel te proberen. Vol. Gevraagd naar een alternatief en we werden doorverwezen naar het nabijgelegen B&B. Vol. Maar de eigenaresse was bereid om te bellen met een B&B in False Bay, 15 kilometer verderop.
Omdat een goede routebeschrijving was meegegeven, meldden we ons een half uurtje later in False Bay. We konden overnachten in een enorme, plastic Iglo. Een grote, ronde kamer en keurig sanitair dat bereikbaar was via een lange gang. En dat voor 360 rand.
De eigenaresse adviseerde ons om naar het Savannah restaurant te gaan voor het diner. Weer 10 kilometer terug in de richting van Hluhluwe. De weg was aardedonker. Geen straatverlichting. Langs de weg liepen nog steeds mensen en je zag werkelijk geen hand voor ogen. Ik begrijp het niet. En dan nog het gevaar voor nijlpaarden, die 's-nachts over de weg schijnen te lopen.
Het eten bij het Savannah restaurant was redelijk. Het kwam niet in de buurt van het eten van gisteren, maar oké.


Woensdag 30 oktober 2002

Vannacht werd ik door Marjolijn wakkergemaakt. Rond 1.30 uur hoorde ze voetstappen buiten. Nu sliepen we midden in de bush bush en ik hoorde van alles, behalve voetstappen. Dus sliepen we rustig verder.
Om 8.00 uur stond het ontbijt klaar en het was oké. Alleen de koffie was ondrinkbaar (slootwater) en na het ontbijt (9.00 uur) reden we weg. We moesten eerst terug naar Hluhluwe, waar we de N2 zuidwaarts namen. Onderweg bezochten we het 'Craft village' dat naast het Savannah restaurant ligt. Het viel een beetje tegen, want alleen de winkeltjes van het craft village waren open.
Vervolgens 75 kilometer rijden naar de Santa Lucia Wetlands, waar we om 10.30 uur arriveerden. De eigenaresse had ons vanochtend gezegd dat bij het binnenrijden van het dorpje, het informatiebureau rechts aan de rotonde lag. De rotonde bestond uit niet veel meer dan een geschilderde cirkel op de weg, maar het informatiebureau lag op de beloofde plek. We boekten er een boottochtje door de Wetlands en we hadden mazzel dat die al om 11.00 uur vertrok, in plaats van de gepubliceerde 12.00 uur.
In de naastgelegen supermarkt kochten we wat versnaperingen en begaven ons toen naar de boot. De kapitein vertelde een hoop van wat we in het water en langs de kant konden verwachten. We zagen een hoop nijlpaarden, enkele krokodillen een viertal zeearenden en andere vogels.

Klik op foto voor vergroting

Na de boottocht reden we verder naar Shakaland, maar we hadden pech. We arriveerden daar rond 15.15 uur en de eerstvolgende verplichte rondleiding was pas om 16.30 uur. We hadden geen zin om daar op te wachten en besloten verder te rijden.
We reden verder naar Shaka's Rock (Ballito), waar we ons meldden bij 'Ocean Gorge' een self-catering appartement. Het appartement was fully equiped en lag op de eerste etage en keek schitterend uit over zee, die op 25 meter afstand van de woning tegen de kust aanbonkte. We deden inkopen bij de Spar voor het ontbijt en daarna dronken we een lekker wijntje in het zonnetje op het balkon.
's-Avonds aten we bij het "Upper Deck", een restaurant in Ballito nabij de Spar. Uitstekend voor-, hoofd- en nagerecht gegeten voor 193 rand, inclusief een fles wijn.


Donderdag 31 oktober 2002

De nacht was wat lawaaierig met dat gebeuk van de zee tegen de rotskust, maar wel romantisch!
We ontbeten in het zonnetje op het balkon en na het eten reden we rond 9.00 uur weg. Via Durban en de 1000 hills route naar Pietermaritsburg. De 1000 hills route was een langzame maar zeer pittoreske route. Gelukkig niet alle 1000 hills gehad, maar toch wel een aantal. Bij het dorpje 'Kloof' stopten we om te lunchen bij de kloof die het dorpje in tweeën deelt. Wat een diepte. Daarna reden we verder over de tolweg naar Pietermaritsburg. We brachten een kort bezoek aan de stad. We liepen even door het winkelcentrum, maar de stad maakte niet echt veel indruk op ons.
Via de snelweg verder naar Howick, waar een waterval is. Wel aardig, maar geen noodzaak om hier speciaal naar toe te rijden.
Verder naar Winterton. Een plaatsje waar niets te doen is. Hier overnachten we in 'Bridge Lodge' en aten we in het restaurant van het Lodge. Veel meer opties zijn niet te vinden in Winterton. Zowel de kamer als het eten was niets bijzonders.
Lekker vroeg gaan slapen, dan is het morgen weer vroeg dag.


Vrijdag 1 november 2002

Vanochtend haalde ik bij de naast het Lodge gelegen Spar wat yoghurt en andere versnaperingen voor de dag. We ontbeten op de kamer en reden na het ontbijt naar Monk's Cowl.

Klik op foto voor vergroting

Na het betalen van een paar rand entree mochten we het park in en liepen we drie uur lang door een prachtige omgeving. Dan weer door weidelandschap en dan weer door bos, maar altijd met een riviertje in de buurt. Eén met de natuur. De route die we volgden was duidelijk aangegeven en niet moeilijk. Het weer was prachtig en dat heb je wel nodig in de Drakensbergen.
Na de wandelroute reden we via de R 103 via Escourt en Mooi Rivier naar Giant's Castle. In Escourt wilden we onze lunch kopen bij een supermarkt, maar het was er zo ongelofelijk druk dat we besloten door te rijden. In Mooi Rivier haalden we versnaperingen bij de plaatselijke supermarkt en reden vervolgens naar Giant's
Castle. Het was rond 15.00 uur en het was nog ongeveer 50 kilometer naar Giant Castle. We gokten erop dat in het park accommodatie beschikbaar was, maar we gokten verkeerd. We moesten dezelfde 50 kilometer terug. De weg was echter zo schitterend, dat het de 100 kilometer zeer de moeite waard was. Onderweg passeerden we een zeer levendig dorpje. Meisjes met emmers water op het hoofd liepen tussen de waterpomp en hun huis. Een voetbalelftal was in keurige trainingspakken aan het voetballen en verder liepen er weer veel mensen op straat.
De laatste kilometers voor Giant Castle verkochten twee veehoedertjes kleien beeldjes. We kochten een beeldje van 'The King of Zulu' en gaven het vervolgens aan hem terug, zodat hij die opnieuw zou kunnen verkopen. Ze waren niet zo mooi.
Via Mooi Rivier reden we naar Nothingham Road, waar volgens de Lonely Planet het B&B "De Outpost" zou zijn. We reden de toegangsweg op en kwamen uit bij een hek. Marjolijn opende het hek, hoewel er twee borden met gevaarlijk uitziende honden aan het hek waren bevestigd. Er kwamen inderdaad twee honden aanrennen; één labrador en één fifi-tje. De bewoonster kwam naar buiten lopen en vroeg ons wat we kwamen doen. Toen we zeiden op zoek te zijn naar een kamer, zei ze dat ze het huis twee jaar geleden had gekocht en dat het sindsdien geen B&B meer was. Voor de derde keer was de Lonely Planet onbetrouwbaar.
Ze nam echter direct het initiatief om iets moois voor ons te zoeken. Ze wist een mooi landhuis in de buurt met B&B en belde er direct heen. Er was nog een kamer vrij en zodoende legde ze de route uit en daarna namen we afscheid. Voor de zoveelste keer verontschuldigde ze zich en ze wilden geen vergoeding voor het telefoontje.

Klik op foto voor vergroting

We reden verder naar het Lisna Mallard Lodge in Balgowan. Toen we de oprijlaan opreden kwam de eigenaar al naar buiten en zonder naar onze naam te vragen heette hij ons hartelijk welkom. Hij had geen kamer meer in het huis, dus we moesten overnachten in "the stables". Inderdaad, dit landhuis had vroeger paardenstallen en die waren omgebouwd tot zeer verzorgde kamers. Erg leuk!
Op aanraden van de eigenaar aten we bij de Bierfussel, ongeveer 5 kilometer terug naar Nothingham Road. De eigenaar had een tafeltje voor ons gereserveerd. Marjolijn had een vlieg in d'r eten. Zegt genoeg over het restaurant. Geen aanrader.



Zaterdag 2 november 2002

Na een perfect ontbijt op het terras in de brandende zon (het was pas 8.45 uur) werden we uitgezwaaid door de eigenaars en werden we een goede reis gewenst.
Via de R 103 reden we naar Howick en daarna via de tolweg (2,50 rand) verder naar Durban. Onderweg bezochten we het Lion Park. Viel dat even tegen. Nadat we de toegang hadden betaald reden we naar het dubbele hek dat toegang gaf tot het leeuwengebied. We konden letterlijk één draaicirkel met de auto maken en we stonden alweer buiten. Onder een boom lag gelukkig wel een aantal leeuwen.
In Durban parkeerden we de auto in een parkeergarage aan de Commercial Road. Via de West Street liepen we naar de Victoriamarkt. Het was stervens druk in Durban centrum, want het was natuurlijk zaterdag. Bij de Victoriamarkt aangekomen, besloten we om er maar niet binnen te gaan. Het zag ons iets te zwart van de mensen en we voelden ons daarbij niet op het gemak.
Nadat we ongeveer 1 ½ uur door Durban hadden gelopen, reden we verder naar het strand. Hoge gebouwen langs de boulevard maakten niet een pittoreske indruk. Veel van de hoge gebouwen waren van een internationale hotelketen. Langs de boulevard stikte het van de parkeerwachten. Die zijn in het leven geroepen omdat het vroeger niet veilig was hier te parkeren. Tegenwoordig is er zoveel bewaking dat alles wel oké leek. Er stond ontzettend veel wind en de golven waren hoog. Een aantal surfers lag in zee te wachten op de juiste golf om zich terug naar het strand te laten brengen.
We reden via de snelweg Durban uit en namen al snel de secundaire kustweg om 150 kilometer ten zuiden accommodatie te zoeken in Margate. Dat bleek verdomd lastig en we belandden uiteindelijk bij het Sunlawn Hotel. Sybil en Basil waren niet aanwezig, maar we waren er heilig van overtuigd dat we in Fawlty Towers waren beland.
De oude kamer rook muf en het bed kraakte. We konden kiezen voor een B&B of een D&B&B (diner, bed & breakfast) We kozen voor de laatste optie en dat bleek achteraf niet de juiste. Het diner was 'eetbaar', maar daarmee hadden we het wel gehad. Het eten smaakte met name naar de peper en zout die op tafel stond.
Na het eten dronken we nog een paar biertjes in de bar van Fawlty Towers. Er zaten vier of vijf gepensioneerden (Cheers) aan de bar, waarvan er in ieder geval één een waardevolle informatiebron bleek te zijn. Hij was goed bekend in de Transkei waar we morgen heen gaan. Hij kon waardevolle informatie verstrekken, maar nadat hij die had gegeven bleef hij maar doorpraten. Het hield niet meer op. Marjolijn vermaakte zich uitstekend en ik dronk m'n biertje.
Lekker vroeg naar bed (jippie, kraak, kraak).


Zondag 3 november 2002

Het ontbijt was een 'waste of time'. Wederom eetbaar, maar verder dan ook helemaal niets.En dus vertrokken we vroeg in de richting van Port Shepstone. Daar ontbeten we met de yoghurt die we onderweg hadden gekocht en muesli, die deze vakantie standaard tot onze bagage hoort.
Vervolgens via Bizana en Flagstaff naar Port St Johns. We reden over een brug en waren vervolgens in de Transkei. Duidelijk is te merken dat je hier een 'ander' gebied binnenrijdt. Arm en veel autowrakken langs de kant van de weg, die daar zomogelijk al 10 jaar liggen te roesten.
Eén van de gepensioneerden aan de bar had gisteravond waardevolle informatie verstrekt, namelijk dat we bij de T-splitsing in Bizana naar links moesten en bij het eerstvolgende grote kruispunt weer naar links. Waardevolle informatie, omdat bewegwijzering in de Transkei vrijwel overal ontbreekt. De route was mooi en zonder gevaren, waar we zo voor waren gewaarschuwd.
Port St Johns was drie keer niets. Gelukkig maakt de route naar Port St Johns alles goed. Vanuit Port St Johns een lange weg via Umtata naar Coffee Bay. Naarmate we Umtata dichter naderden werd het weer steeds slechter en eenmaal in Umtata begon het even stevig te regenen en te waaien.
Na Umtata sloegen we linksaf naar Coffee Bay. Op een kruispunt was weer politiecontrole, maar we mochten doorrijden. De route was weer heel mooi. Vele kleine dorpjes met vrolijk gekleurde rondavels. De meeste rondavels waren groen geschilderd, maar een aantal was blauw of wit. En allemaal met rieten daken.
Tegen 16.00 uur arriveerden we bij het Ocean View Hotel, waar we een kamer met zeezicht namen voor 500 rand (duurste kamer van de vakantie), maar wel Diner, Bed & Breakfast.
Op het terrasje voor de kamer stond een tuintafel en stoelen. We schreven enkele ansichtkaarten en lazen wat in de boeken. Ook deden we een wasje in de badkuip van de badkamer.
Om 19.00 uur konden we dineren. Binnen een half uur hadden we een 4 gangen menu achter de kiezen. Het eten was redelijk.
Op ons terrasje genoten we nog van een flesje wijn en een heerlijk, windstil avondje aan zee.


Maandag 4 november 2002

Na een stevig ontbijtbuffet liepen we nog even over het strand voor het hotel. Het waaide vreselijk hard en we maakten maar een kort rondje. Het gekke is dat het gister overdag hard waaide, het gisteravond vrijwel windstil was en vandaag weer hard waaide. Geen strandweer, dus.
Via een onverharde weg reden we naar 'Hole in the Wall', een klein plaatsje op 9 kilometer van Coffee Bay. Toen we daar aankwamen, was een aantal jongentjes bereid op onze auto te passen en ons naar de 'Hole in the wall' te brengen. We voelden ons echter niet op ons gemak en reden naar een uitkijkpunt. Maar al snel kwamen de jongetjes achter ons aanrennen. Na ze alle drie een paar muntjes te hebben gegeven, vertokken ze en konden we rustig genieten van het uitzicht. Ik kon de omgeving heel erg waarderen. Prachtige kleurschakeringen met de blauwe zee, het gele strand, de grijze rotsen en de groene heuvels.
Van 'Hole in the wall' was het 19 kilometer over een onverharde weg naar de hoofdweg en vervolgens nog 50 kilometer naar de doorgaande weg tussen Umtata en East London.

Klik op foto voor vergroting

In East Londen checkten we in bij het Esplenade Hotel en Suites. We kregen kamer 351 op de derde etage. Het was een suite, dus slaapkamer en zitkamer en met uitzicht op zee voor 210 rand (ex. ontbijt). We vroegen bij de receptioniste waar we een internetcafé, een postkantoor en een bioscoop konden vinden. Ze verwees ons naar 'Vincent's Park'. We reden daarheen en parkeerden de auto op een betaald parkeren parkeerplaats en liepen vervolgens het 'Vincent Park Shopping Center' in. Bij de bioscoop kochten we twee kaartjes voor de filmfestival-film "The Emperor and the Assassin; een Chinees-Frans-Japanse film van 17.15 uur. Het was er behoorlijk koel in de zaal (koud). De film was wel aardig, met een hoop gehak erin.
's-Avonds aten we bij O'Hagans langs de boulevard op enkele honderden meters afstand van het hotel. Redelijk gegeten.


Dinsdag 5 november 2002

In onze 'suite' ontbeten we nadat ik bij de Spar yoghurt had gehaald. We hadden vanuit Nederland enkele zakjes espresso oploskoffie meegenomen en op de kamer was een waterkoker. Dus echte koffie bij het ontbijt. We reden terug naar "Vincent's Park'. In het Shopping Center zat een boekhandel, genaamd CNA. Hier lieten we bij de één-uurs-service een fotorolletje ontwikkelen. Marjolijn d'r fototoestel had ook rare kuren. Soms had de telelens moeite met autofocussen en wilde het apparaat niet afdrukken. Vandaar dat we een rolletje wegbrachten om te kijken of de foto's wel oké waren. We liepen naar het postkantoor om onze e-mail te checken, maar de verbinding was zo tergend langzaam, dat we onze pogingen staakten.
Daarna liepen we nog wat door het shopping center en kochten we een cd van Shakira bij een net geopende cd-winkel. Door de openings-aanbieding was het aantrekkelijk om de cd te kopen (€ 9,-).
Bij een tankstation was ook een wasstraat en daar lieten we de auto eens flink onder handen nemen. Voor 25 rand werd de auto gewassen en vervolgens werd het interieur door een drietal heren volledig schoongemaakt. We verlieten East London via de Dr. Zahn Road. Het eerste deel ging de route door het industrieterrein, waar onder andere de Mercedesfabriek staat. Al snel zaten we op het formule 1 circuit van East London. Thans maakt het circuit deel uit van de openbare weg. Langs het circuit is nog de pitt stop en de tribune. Op de weg staan nog de startplaatsen en de finish geschilderd. We filmden onze ronde op het circuit én we lagen voorop!
Verder over de R 72. Plots zagen we een scheepswrak. We stopten langs het strand en zagen een in tweeën gebroken schip vlak voor de kust.

Klik op foto voor vergroting

We moesten via King William's Town rijden, want de R 72 bleek even verderop afgezet wegens wegwerkzaamheden. Dat was even balen, want dat betekende een flinke omweg. Maar goed, via King William's Town dus verder naar Grahamstown. De rit verliep zonder problemen, totdat een enorme trut in een Mercedes een volledig onmogelijke inhaalmanoeuvre maakte. Het betekende dat we flink moesten afremmen en bijna stilstonden toen de Mercedes terugging naar haar eigen weghelft.
Rond 15.30 uur arriveerden we in Grahamstown. Nadat we drie B&B adressen hadden gecontroleerd (de eerste was niets, de tweede te duur (600 rand) en de derde vol) werden we doorverwezen naar de 'Historical Cottages'. Dit B&B adres lag in het centrum. De houten deur in de schutting dat toegang gaf tot het B&B maakte niet een verzorgde indruk, maar toen we de kamer bekeken waren we laaiend enthousiast. Een hele mooie kamer met een ruime zitkamer en een mooie, doch kale badkamer. Echt perfect! 100% oké. De prijs was met 360 rand zeer redelijk. De kamer was het absoluut waard.
Het huis was volgens de in Amsterdam geboren eigenaresse gebouwd door Piet Retrief en heeft gediend als kazerne. De dakpannen kwamen uit Engeland en dienden destijds als ballast in de schepen.
We liepen nog wat door Grahamstown en konden het stadje wel waarderen. Niet te groot en toch gezellig. Dit in tegenstelling tot heel veel andere steden (eigenlijk alle) die we tot op heden hadden gezien. Helaas was het al weer bijna 17.00 uur en dus sluitingstijd. We liepen naar de Spar en kochten een wijntje en andere versnaperingen en begaven ons naar ons luxe onderkomen.
Omdat het behoorlijk fris was buiten, staken we de kachel aan op de kamer. We openden een wijntje en gingen lekker onderuit op de bank lezen in onze boeken.
Tegen een uur of half acht begaven we ons naar Gino's, een perfect Italiaans restaurant. We kregen een forse (30 centimeter in diameter) en rijkgevulde pizza. We aten de pizza niet eens helemaal op, maar dat was geen probleem, want de overgebleven punten werden keurig verpakt en die kregen we mee. Nu hadden wij er niets aan, maar toen we het parkeerterrein van het restaurant op kwamen rijden zagen we enkele parkeerwachters staan in de kou en druilerige regen en die zouden we er misschien blij mee kunnen maken.
En zo gaven we de overgebleven punten aan de parkeerwachters, die er erg blij mee waren.
Terug naar de kamer, waar we verder genoten van een wijntje, onze boeken en de warmte van de elektrische kachel.


Woensdag 6 november 2002

Na een goede nacht slapen en een stevig ontbijt in het zonnetje onder een avocadoboon in de patio, liepen we nog wat door Grahamstown. Bij het kantoor van Telkom, de nationale telefoonmaatschappij, checkten we onze e-mail. De verbinding was razendsnel en internetten was dus leuk. We bezochten het universiteitsterrein. Mooie gebouwen en mooie tuinen, maar weinig studenten. Die waren allemaal druk bezig met tentamens en examens. Bij de poort tot het universiteitsterrein waren twee winkeltjes met unieke handgemaakte dingen. De spullen werden plaatselijk gemaakt en waren over het algemeen erg leuk.

Klik op foto voor vergroting

Pas om 11.45 uur verlieten we de kamer en gingen we op weg naar het Addo Elephant Park. Het grootste deel van de route ging over de N2. Niet bijzonder dus en doorkarren (140 km/uur). Toen we van de N2 afgingen, namen we een gravel road naar Patterson. Marjolijn zei dat de weg 25 kilometer lang was, maar gelukkig was niet het hele deel onverhard. Langs de weg stonden enorme cactussen, prachtig in bloei.
De entree tot het park bedroeg 20 rand per persoon. We mochten wat water hebben voor de ruitensproeier, want die was leeg. Na ongeveer 500 meter kwamen we bij de controlepost, die eigenlijk de werkelijke toegang tot het park vormt. Weer 500 meter verder was een waterplaats. Er stond een groot aantal auto's en
we besloten om er maar eens even te gaan kijken. Bij de grote waterpoel stonden we 60 dikhuiden. Een gids hoorde ik vertellen dat er tenminste 5 families / kuddes aanwezig waren bij de poel en dat iedere familie/kudde uit ongeveer 15 olifanten bestaat.
Pas om 11.45 uur verlieten we de kamer en gingen we op weg naar het Addo Elephant Park. Het grootste deel van de route ging over de N2. Niet bijzonder dus en doorkarren. Toen we van de N2 afgingen, namen we een gravel raod naar Patterson. Marjolijn zei dat de weg 25 kilometer lang was, maar gelukkig was niet het hele deel onverhard. Langs de weg stonden enorme cactussen, prachtig in bloei.
De entree tot het park bedroeg 20 rand per persoon. We mochten wat water hebben voor de ruitensproeier, want die was leeg. Na ongeveer 500 meter kwamen we bij de controlepost, die eigenlijk de werkelijke toegang tot het park vormt. Weer 500 meter verder was een waterplaats. Er stond een groot aantal auto's en we besloten om er maar eens even te gaan kijken. Bij de grote waterpoel stonden we 60 dikhuiden. Een gids hoorde ik vertellen dat er tenminste 5 families / kuddes aanwezig waren bij de poel en dat iedere familie/kudde uit ongeveer 15 olifanten bestaat. Het was echt een heel leuk gezicht om zoveel olifanten van zo dichtbij te bekijken. Grote, kleintjes, mannetjes en vrouwtjes. Een enkele struisvogel probeerde de poel te naderen, maar was te bang voor de olifanten en besloot nog maar even te wachten. Hetzelfde gold voor een wrattenzwijn, dat parmantig met z'n staart in de lucht weg'tippelde'. We reden verder door het park en zagen bij een andere waterplaats nog een aantal olifanten. Verder zagen we nog enkele andere wilde diersoorten.
Na ruim drie uur door het park te hebben gereden, reden we via Port Elizabeth naar Jeffrey's Bay. Daar keken we eerst bij Super Tubes naar een kamer, maar de laatst beschikbare kamer had geen mooi uitzicht en was met 400 rand iets aan de dure kant. Het meisje dat ons de kamer liet zien raadde ons aan het bij de buurvrouw te proberen.
De buurvrouw had nog twee self catering appartementen vrij. Het ene appartement was 250 rand en het andere 300 rand. We kozen voor het duurdere appartement, omdat werkelijk fantastisch was. Een zeer grote (min of meer) driehoekige woonkamer en een groot driehoekig balkon. Een keurige slaap- en badkamer en een klein, maar brandschoon keukentje. Alles zag er zo goed uit dat we ons afvroegen of we werkelijk de eerste huurders waren. Zoiets had de buurvrouw wel gezegd namelijk.
Op het balkon was een 'braai' en we besloten om de nodige inkopen te doen om 's-avonds te kunnen barbequen. Natuurlijk werd dat een dure maaltijd omdat we alle dingen (voor eenmalig gebruik) moesten kopen, maar het was wel leuk.


Donderdag 7 november 2002

Vanochtend heerlijk op het grote balkon ontbeten en daarna rond 9.00 uur weggereden uit J Bay, zoals Jeffrey's Bay in de volksmond heet. Over de R 102 reed Marjolijn naar de Paul Sauer Bridge. Dit is een boogburg over een 125 meter dieper gelegen stroompje. We waren daar niet als enige. Het is een behoorlijk toeristische attractie. Er stonden wel 4 touring cars. Er is een aantal souvenirwinkels die spullen verkopen tegen behoorlijk geinflateerde prijzen. Het was mogelijk om een 10 minuten durende helikoptervlucht te maken voor 350 rand per persoon.
We reden verder naar de 'Big tree', slechts enkele honderden meters verderop. Over een vlonderpad door het bos liepen we naar de boom. Dat ging niet echt vlot, want we liepen temidden van een buslading Nederlandse oude vandagen. Nou is dat op zich niet erg, maar iedereen vond het nodig dezelfde opmerking te moeten plaatsen als iets bijzonders was geconstateerd, zoals bijvoorbeeld een stinkboom. Oooh een stinkboom, ooh een stinkboom, kijk een stinkboom!
De boom was inderdaad behoorlijk groot. Voor een cirkel om de stam van de boom waren 8 volwassenen nodig. Nog enkele kilometers verder rijden naar de toegangspoort tot het Tsitsikamma Nationale Park. Een mooie omgeving langs de zuidkust. Er zijn enkele wandelpaden en na de lunch in het restaurant, liepen we enkele van de korte wandelpaden.
Na het bezoek aan het park reden we verder naar Knysna. We reden via de Bloukranspas en Nature's Valley naar Plettenberg Bay. De pas was erg mooi, maar het was een beetje vervelend rijden. Het was weer een schitterende dag, maar de extreme overgangen tussen de zonnige zijden en de schaduwzijden van de weg

Klik op foto voor vergroting

maakten het rijden wat lastiger.
In Plettenberg Bay keken we vanaf het Whale View Point schitterend uit over het strand en de zee. Maar géén walvissen.
De laatste kilometers naar Knysna reden we over de N 2. Daar reden we naar het huis van Johan en Zita. Zita hadden we de eerste nacht in Middelburg leren kennen en ze had ons hun adres in Knysna gegeven. Toen we aan kwamen rijden bij hun huis zagen we Johan raar opkijken. We hadden hem niet gezien in Middelburg. Toen hij naar onze auto kwam lopen, vroeg ik hem of hij Johan was. Hij reageerde meteen uiterst enthousiast en begon er meteen over dat z'n vrouw het had gehad over een Nederlands stel dat bij haar had overnacht in Middelburg. We waren dus -min of meer- wel bekend, maar niet verwacht.

Hun huis werd thans verbouwd en de kamers die normaal werden verhuurd, waren al ruim een maand ongebruikt. Johan was echter zo vriendelijk, dat hij zich er direct voor verontschuldigde en zei dat we hun gasten waren en gratis gebruik mochten maken van de self catering kamer. Zita was inmiddels ook komen kijken en al even verbaasd. Ze had verwacht dat we van tevoren zouden hebben gebeld, maar vond het ontzettend leuk dat we onverwachts op kwamen dagen. Direct begon Zita de flat bewoonbaar te maken. Dat betekende even het aanrecht en de badkamer schoonmaken en de handdoeken klaarleggen. Johan zette de koelkast aan en maakte de stereo-installatie gebruiksklaar. Ook kwam hij met een zakje Kuduworst (Biltong).

Klik op foto voor vergroting
De woning was tegen de heuvels aangebouwd en had een schitterend uitzicht over de lagune van Knysna.
Op aanraden van de sympathieke Johan gingen we eten bij 34 degrees south aan het Waterfront en dat was geen verkeerde suggestie. Lekker visje en een heerlijke chocolademousse. Marjolijn had een lekkere kip tandoori en ijs als dessert.
Voor het eten hadden we bij de Spar enkele wijntjes gekocht en na het eten reden we terug om op het terras van Johan en Zita (our house is your house, hadden ze gezegd) te genieten van het uitzicht over de laguna en Knysna, de onwerkelijke sterrenhemel en een lekker wijntje.
Nadat Johan en Zita zelf klaar waren met eten, kwamen ze gezellig bij ons zitten en we hebben een fantastisch gezellige avond met ze gehad. Bedankt Johan en Zita!


Vrijdag 8 november 2002

Na het ontbijt namen we afscheid van Johan en Zita en reden we naar 'The Heads'. Hier moesten we heen van Johan, want het was een schitterend uitkijkpunt. Hij had gelijk. Vanaf het uitkijkpunt hoog op een heuvel, keken we schitterend uit over de lagune, de nauwe zeestraat en de zee. Een aantal vissersboten kwam terug van zee. De bootjes waren zeer klein en volgens mij nauwelijks zeewaardig. Vissers zwaaiden enthousiast naar boven.
Daarna op weg naar Oudtshoorn, maar natuurlijk niet via de snelle hoofdwegen. Net buiten Knysna sloegen we rechtsaf naar de Phantom Pass. Een fantastische route door de bossen, maar wel over een gravel road. De Phantom Pass werd gevolgd door de Homtini Pass en die deden niet voor elkaar onder.
Bij Wildernis kwamen we weer op de N 2 die ons door George voerde en na George namen we Montagu Pass. Deze onverharde weg is de oudste bergpas van Zuid Afrika en aan deze weg mag niets worden veranderd, want het is een nationaal monument. Het weer was grauw en beloofde weinig goeds, aangezien de toppen van de heuvels in de bewolking lagen. De pas was mooi en eenmaal over de heuvels was het stralend weer, warm en onbewolkt.
Via de verharde weg reden we verder naar Oudtshoorn. We gingen op zoek naar accommodatie en bij het tweede B&B-adres was het raak. We reden de oprijlaan van een statig gebouw op. Nadat we hadden aangebeld bleek dat de hele familie het weekend naar het strand zou gaan en daarom geen gasten zou ontvangen dit weekend, maar na overleg met de huishoudster konden we blijven, mits we er niets optegen hadden om vroeg te ontbijten morgenochtend (7.30 uur). 'Fine with us'. En zo kwam het dat we als enige gasten in een enorme woning met wel 12 kamers zaten.
Nadat we de spillen op de kamer hadden gelegd, reden we naar de supermarkt om de lunch te kopen én een fotorolletje en na de lunch reden we (om ongeveer 14.00 uur) via het plaatsje 'De Rust' naar het plaatsje 'Prince Albert'. De route was schitterend. We zaten nu in de Kleine Karoo, een semi-woestijn en dat was aan de temperatuur te merken. Het was behoorlijk warm. De omgeving is droger dan elders schijnbaar schijnbaar zeer geschikt voor het houden van struisvogels. We reden langs behoorlijk wat struisvogelboerderijen.
Het plaatsje Prince Albert stelt niet zoveel voor. Het is er lekker rustig en warm. Gelukkig stond er een behoorlijk briesje. Op een terrasje genoten we van een biertje en na het biertje reden we via het Swartgebergte terug naar Oudtshoorn. De pas over het Swartgebergte is wederom schitterend. Ook deze pas maakt deel uit van de 'oude passen-route' en was onverhard, maar zeer goed begaanbaar. Om ongeveer 18.00 uur waren we terug in Oudtshoorn.
's-Avonds aten we bij restaurant 'De fijne Keuken'. Omdat we in hét struisvogelcentrum van Zuid Afrika zitten, namen we een struisvogelschotel. Drie soorten struisvogelvlees. Uitstekend!


Zaterdag 9 november 2002

Na een goede nacht geslapen te hebben, ontbeten we om 7.30 uur. Na het ontbijt vertrokken we in druilerig weer naar de Cango Ostrish Farm. We waren om 8.30 uur de eersten, maar al snel kwam ook een jong Duits stel aanrijden.
We kregen een leuke rondleiding. De 'gids' vertelde op een hele leuke en ontspannen manier over de boerderij, de struisvogels en over het fokken ervan. Struisvogels worden in eerste instantie gefokt voor het (onbetaalbare) struisvogelleer, in tweede instantie voor het vlees en als laatste voor de veren. Die brengen niet zoveel meer op als in de late 19e eeuw, toen één struisvogelveer een vermogen opbracht. We leerden dat één struisvogel-ei gelijk staat aan 24 kippeneieren en dat een struisvogel-ei een gewicht van tenminste 150 kilo moet kunnen dragen.
Na het bezoek aan de boerderij reden we verder naar Swellendam. We lieten de 'bergen' achter ons en dat was duidelijk te merken aan het weer, want dat knapte met de kilometer verder op. We reden stug door, want de Kleine Karoo is niet indrukwekkend wat de natuur betreft. De route ging door glooiend landschap met weinig variatie in vegetatie en kaarsrechte wegen.
Om ongeveer 14.00 uur kwamen we aan in Swellendam, waar alles uitgestorven leek. Het was zaterdag en dat betekent dat de winkels om 13.00 uur sluiten en dat daarna geen mens meer op straat loopt. Wat door de reisgids als zeer leuk plaatsje was bestempeld, vonden wij oersaai.
Bij een internetcafé checkten we onze e-mail en daarna reden we verder naar Arniston. Dat waren nog een hele hoop kilometers over onverharde weg, want we wilden rijden via het 'De Hoop Natuurpark'. De wegenkaart liet namelijk twee hekken tot het park zien, maar toen we bij het park aankwamen bleek het tweede hek afgesloten te zijn, waardoor we niet door het park konden rijden. We besloten niet het park in te gaan en zodoende kwam het dat we een heel groot deel van de weg over gravel roads reden.
In Arniston hadden we geluk bij het vinden van accommodatie, want we konden de laatst beschikbare bungalow krijgen bij 'Arniston Cottages'. Keurig, vrijstaand, gebouwtje voor 320 rand.
's-Avonds aten we min of meer noodgedwongen in het restaurant van het 'dure' Arniston Hotel. Arniston is een klein en niet toeristisch plaatsje met twee restaurants waar je absoluut moet reserveren. Dat hadden we niet gedaan en het eerste restaurant was volgeboekt. Ook het restaurant in het Arniston Hotel was volgeboekt, maar daar was men gelukkig zo flexibel om wat te regelen, waardoor we daar konden eten en niet noodgedwongen ten minste 20 kilometer naar het volgende dorp hoefden te rijden.
Achteraf bleek het reuze mee te vallen, want we betaalden slechts 230 rand voor een maaltijd met hoofd- en nagerecht, salade en een fles wijn. En het eten was goed.


Zondag 10 november 2002

Op het zonnige terrasje voor het appartement hebben we ontbeten en daarna reden we naar Alguhas, het zuidelijkste puntje van (Zuid) Afrika. Op dit punt komen de Indische en de Atlantische Oceaan bij elkaar. De route ging weer over onverhard pad, maar 80 tot 90 kilometer per uur was geen probleem. Het enige probleem dat we ondervonden was toen we werden ingehaald (ja, met 90 kilometer per uur op een onverharde weg ben je echt geen snelheidsduivel!). Een enorme stofwolk werd door de passerende auto veroorzaakt en dat betekende even vaart minderen om niet te hoeven stofhappen. Met ramen gesloten rijden was niet echt prettig vanwege de warmte. We passeerden het plaatsje Elin. Een heel erg leuk plaatsje met oude huisjes.

Klik op foto voor vergroting

Klik op foto voor vergroting

Het dorp zag er goed verzorgd uit. Dat moet ook wel, want het is een Nationaal Monument. In het dorpje lag het enige stukje geasfalteerde weg op een stuk van misschien wel 60 kilometer. Even voordat we Alguhas binnenreden, passeerden we de 'stinkbaai'. Vraag me toch af waarom deze mooie plek zo heet. In Alguhas bezochten we natuurlijk het zuidelijkste puntje, alsmede het leuke, kleine vuurtorentje. In het vuurtorentje is een vuurtorenmuseum gevestigd. Stelt niet zoveel voor, maar het is leuk de lampen en de hoorns te zien. Daarna gingen we naar boven. Beetje steile trappen! In de top van de vuurtoren kom je het 360 graden panorama bewonderen. Mooie kust, met prachtige kleuren water. We reden langs de kust verder naar.

Hermanus Het was even zoeken naar een goed B&B-adres, maar na en tijdje (dit keer een behoorlijk tijdje) vonden we een redelijke kamer bij Braeview B&B voor 240 rand per kamer. Deden voor de lange zoektocht was dat de eerste optie aan een drukke, doorgaande weg lag, de tweede optie verkocht was en de derde optie (het oudste B&B-adres van Hermanus) antiek was. Nadat we de rugzakken naar de kamer hadden gebracht, reden we naar het walvissen-uitkijkpunt in Hemanus. Het was direct raak. Een aantal walvissen zwom in het water, op maximaal 50 meter uit de kust. Het waaide enorm langs de kust en we moesten ons behoorlijk schrap zetten tegen de wind. Op het uitkijkpunt was het een drukte van belang. Een aantal personen had een enorme zoemlens op de camera zitten en zaten volgens mij al uren te wachten. Moet je maar zin in hebben. We dronken een biertje bij het restaurant "met het beste zicht op de walvissen" en daarna liepen we naar een internetcafé om de e-mail te checken. 's-Avonds aten we bij de Ocean Basket ter hoogte van het marktplein.Fish & Chips. Goed en goed te betalen. Na het eten terug naar huis, waar we nog een wijntje dronken en een boekje lazen. Heel toepasselijk dronken we vandaag een "Two Oceans" wijntje.


Maandag 11 november 2002

Na het ontbijt namen we afscheid van Fanie en Erina de Jager, de eigenaren van het Braeview B&B en reden we nog één keer naar het uitzichtspunt in Hermanus. Maar alles was anders dan gister. Nauwelijks wind en nauwelijks walvissen. Slechts twee walvissen zagen we op grote afstand zwemmen. Om ongeveer 10.00 uur verlieten we Hermanus en langs de kust reden we naar Franschhoek. We passeerden de plaatsjes Sunny (het weer was vandaag inderdaad perfect. Warm, weigig wind en Sunny), Silversands en Roeiersbaai. Langs Gordon's Bay en via de Sir Lowry Pass naar Franschhoek. Bij de Sir Lowry Pass reden we even verkeerd. We reden namelijk naar Sir Lowry Pass Village en dat was niet helemaal een goede keuze, want we belandden in een sloppenwijk. Snel terug naar de hoofdweg. Boven op de Sir Lowry Pass was een uitkijkpunt. Er waren bavianen aanwezig die zich weinig aantrokken van de mensen om hen heen. Ze zaten er rustig en waren niet nieuwsgierig of agressief. De pas zelf is verder niet mooi. Een vierbaansnelweg gaat erover heen, dus je kunt je het wel voorstellen. Bij Grabouw sloegen we af en reden via een mooie weg naar Franschhoek. Het was wel wat mistig en dat kwam door de rook van een forse brand. We reden Franschhoek binnen rond 13.00 uur. We parkeerden de auto en liepen door de hoofdstraat naar het postkantoor om nog een aantal postzegels te kopen. Daarna lunchten we op een terrasje. Lekker relaxed. Franschhoek is een mooi dorp met mooie huizen, maar met weinig vertier. Daarom besloten we verder te rijden naar Stellenbosch. Aan de ene kant was dit een verstandig besluit, want dit 'dorp' is een stuk groter en levendiger, maar aan de andere kant was goede en betaalbare accommodatie zoeken behoorlijk moeilijk. Het eerste B&B-adres was behoorlijk 'over piced', het tweede lag buiten het budget en het derde was vol. Maar op het laatste adres gingen ze direct voor ons op zoek en zo belandden we bij een self catering flat voor 220 rand. De flat was erg kaal en helemaal niets bijzonders. Maar wel schoon en daar gaat het om.


Dinsdag 12 november 2002

Nadat we op de kamer hadden ontbeten, legden we de rugzakken in de auto en reden we naar het centrum, op zo'n 200 meter afstand en maakten we een rondleiding door het centrum zoals beschreven in de Lonely Planet. De route ging langs mooie gebouwen, prachtige lanen en langs de botanische tuin van de Universiteit van Stellenbosch, die volgepropt was met bomen en planten. Wel mooi!.
Na de wandeltocht dronken we een uitstekende cappuccino op het terras van 'Mug & Beans' en daarna gingen we op weg naar Paarl. Na eerst bij een farm op 10 kilometer buiten Paarl te hebben geïnformeerd (volgeboekt) reden we naar het toeristenbureau van Paarl om naar accommodatie te vragen. Er lagen diverse grote boeken, waarin eigenaars van overnachtingsmogelijkheden hun kamers aanprezen. Voorzien van foto's, uitgebreide omschrijvingen en prijzen was het zoeken een eitje. De receptioniste belde voor ons naar 'Bar-None B&B', High Level Road 4 tel: (021) 86 31 219 (onthoud die naam!), waar de enige kamer nog beschikbaar was.

We reden naar Bar-None en het was perfect!. We hadden een eigen cottage in de tuin van de eigenaars. Een prachtig en ruim wit huisje, begroeid met wijnranken en een eigen terras in een prachtige tuin met een (privé)zwembad. De kamer was zeer sfeervol ingericht met goede bedden en een klein zithoekje, een klein keukentje (geen kookgelegenheid) en een mooie badkamer. De eigenaresse had het ontbijt al klaargezet in de koelkast voor de volgende ochtend. En dat voor 250 rand!.
Nadat we de spullen op de kamer hadden achtergelaten, reden we via 'Goede Hoop', 'Herman' en 'Gouda' naar 'Tulbagh'. In Gouda moesten we even stoppen, omdat Marjolijn zelf een groot aantal jaren in Gouda

Klik op foto voor vergroting

heeft gewoond. Het Zuid Afrikaanse Gouda stond echter in geen vergelijking tot het Nederlandse Gouda. Snel wegwezen dus.
Tulbagh is echt een leuk plaatsje, althans, de Kerkstraat (parallel aan de hoofdstraat, links ervan) is erg leuk. Het straatje bestaat uit Nederlands coloniale huisjes, alle witgeschilderd en bijzonder pittoresk en fotogeniek. In de Kerkstraat ligt ook het wijnhuis Paddagong. In de winkel van het wijnhuis kochten we twee flessen wijn met op beide etiketten een pad (je weet wel, zo'n kikker) afgebeeld. Het wijnhuis heeft iets met padden en vernoemt de wijnen ook naar padden. Zo kochten wij een wijnfles die 'Paddarotti' heette en waar een zingende kikker met een dikke buik op het etiket stond en we kochten een wijntje dat 'Padda Dundee' heette en waar een pad in 'Crocodile Dundee' outfit op stond. Erg leuk cadeautje!

Klik op foto voor vergroting

We vervolgden de route via Wolseley en de Bain's Kloof Pass terug naar Wellington. De Bain's Kloof Pass was weer een schitterende route. Een zeer smalle weg, met gelukkig weinig tegenliggers door een ruig berglandschap. Naarmate we dichterbij Wellington kwamen werd het steeds mistiger. Er was namelijk een behoorlijke rookontwikkeling vanwege een bosbrand in de buurt van Paarl. Sterker nog. In de zeer directe omgeving van ons B&B. Daar kwamen we achter toen we terugkwamen thuis. De eigenaresse had 's-middags gezegd dat de brand waarschijnlijk aan de andere kant van het dal was, maar nu bleek de brandhaard zich tot op zo'n driehonderd meter van ons cottage te zijn genaderd. We bleven de zaak goed in de gaten houden.

We hoefden niet al te bevreesd te zijn dat de brand ons dichter zou naderen, aangezien we temidden van een recentelijk aangeplantte wijngaard lagen. 's-Avonds aten we springbok in een rokerig restaurantje in het centrum van Paarl. Als gevolg van de bosbrand was het overal rokerig. Het vlees was nogal droog en draderig. Ik vond het niet echt speciaal.
Na het eten terug naar het B&B. Het was inmiddels donker geworden en op straat was het nog altijd even rokerig als in het restaurant. En dat terwijl we in het niet-rokers gedeelte zaten! Terug bij het B&B genoten we van het prachtige schouwspel. De hemel was roodgekleurd en we konden het houd horen branden. Plots zag ik blauwe zwaailichten en rende naar de weg. Ik zag dat de politie de weg aan het afzetten was, want hoewel het B&B in een doodlopende straat ligt, was het een komen en gaan van ramptoeristen. Ik vroeg de agent of het veilig was om hier te blijven en hij bevestigde dat er weinig te vrezen was, aangezien er nog een wijngaard en een weg tussen ons en het vuur lag. Hij zei ook dat de brand in eerste instantie een gecontroleerde brand was die aan de andere kant van de berg was begonnen, maar zich snel had verspreid door de onverwacht opkomende wind.
Inmiddels was de wind gedraaid (bergopwaarts) en konden we de kamer even luchten voor het slapen gaan


Woensdag 13 november 2002


Na perfect te hebben geslapen, ontbeten we in het zonnetje op ons terras en na het eten reden we via 'Philidelphia' en 'Melkbosstrand' naar Kaapstad. Naarmate we Kaapstad dichter naderden, werd het weer steeds slechter. De route was niet echt bijzonder en we maakten de route omdat we dan langs 'Bloubergstrand' zouden komen, waarvandaan ons een prachtig zicht op de Tafelberg was beloofd. Bij goed weer wel, maar vandaag dus niet! De route ging over heuvels en door graanvelden. Na Philidelphia reden we kilometers lang door een laan met allemaal eucalyptusbomen. Dat was wel heel erg leuk. Het enige groene deel in een overwegend goudgeel landschap.
Vanaf het noorden kwamen we Kaapstad binnen en we reden door Kaapstad naar Hout Baai. We hadden een B&B-adres opgekregen van de eigenaars van het B&B in Hermanus. 's-Middags hadden we telefonisch een kamer gereserveerd bij Flora Bay. De self catering flat was oké en we keken schitterend uit over de baai van Hout Baai.
Nadat we de spullen op de kamer hadden achtergelaten (we hadden alles uit de auto gehaald om 's-avonds de rugzakken te kunnen herindelen) reden we dezelfde bochtige kustweg terug naar Kaapstad. We gingen naar het Waterfront, een zeer grote Shopping Mall waar de winkels tot 21.00 uur openblijven. We parkeerden de auto op het enorme parkeerterrein en liepen de Mall binnen. Direct zagen we een één-uurs-service en we besloten te informeren wat het ontwikkelen en afdrukken van een rolletje kostte. Dat was ongeveer 95 rand voor een rolletje van 36 opnamen. Een beetje veel wonden wij, omdat we in East Londen slechts 65 rand hadden betaald. Bij de volgende één-uurs-service hetzelfde verhaal en bij de derde ook. Er restte ons weinig andere keuze dan de rolletjes tegen 95 rand per stuk te laten ontwikkelen. We begonnen met twee rolletjes.
We liepen de fotowinkel uit en zagen vrij snel een CNA winkel. We liepen er binnen en vroegen wat het ontwikkelen en afdrukken daar kostte. En ja hoor, daar was het 65 rand per rolletje. Daar lieten we de overige acht rolletjes dan ook ontwikkelen en afdrukken.
We liepen verder door de Shopping Mall en keken rond. Veel exclusieve winkels en veel souvenirwinkels. In de souvenirwinkels lagen de prijzen ongeveer 30% tot 50% hoger dan elders in het land.Voor ons dus niet meer zo interessant. Nota bene hadden we alles wat we wilden hebben al.
's-Avonds aten we bij de Ocean Basket. Het wad er enorm druk en de mensen stonden in de rij voor het niet-rokers deel. Wij besloten om in het rokersdeel te gaan zitten, waar het overigens zeer mee viel met de rook. Het eten was zeer redelijk.
Na het eten, in het pikkedonker terug naar Hout Baai. Even iets minder prettig, want de weg was nog even bochtig als vanmiddag, alleen nu niet meer verlicht. Onderweg zagen we bij Strand Point dat er filmopnamen werden gemaakt en we stopten even om te kijken. Daarna verder naar Hout Baai, om op de kamer de rugzakken voor de laatste keer te herinrichten.


Donderdag 14 november 2002

Na ons zelfgemaakte ontbijt van (perfecte) muesli en yoghurt, pakten we de spullen en reden we rond 9.30 uur terug naar Kaapstad om bij het toeristenbureau te informeren naar accommodatie. En dat bleek geen verkeerde keuze, want veel accommodatie bleek al vol te zitten en dan met name de goedkopere varianten. Uiteindelijk werd voor ons bemiddeld met het Oasis Guest House, voor 400 rand per nacht; één van de duurdere kamers van de vakantie en zeker niet de beste. Maar er restte ons niet veel andere keuze.
We reden naar het Oasis Guest House en nadat we de spullen op de kamer hadden gelegd, gingen we op weg naar Kaap de Goede Hoop.

Klik op foto voor vergroting

Via het wijnhuis Groot Constantia reden we naar St. James. We bezochten de wijnboerderij, die gelegen is in een schitterende omgeving. Prachtige gebouwen, maar geen rondleiding vanwege restauratiewerkzaamheden. Vandaar dat we alleen genoten van de rust en de omgeving en daarna verder reden naar St. James.

Klik op foto voor vergroting

Dat leek eenvoudiger dan gedacht. We hadden verwacht snel de bewoonde wereld te verlaten, maar in plaats daarvan reden we door de drukke, chaotische voorsteden van Kaapstad. En verkeerd. Dus moesten we omkeren en door dezelfde drukte verder zuidwaarts. De gedachte dat je hier door één van de armste buurten van het zuidelijke deel van Zuid Afrika rijdt is duidelijk te merken aan de reclames op de ramen van de winkels. De ene shop is zomogelijk nog goedkoper dan de andere. Ook is het af te leiden aan de auto's op straat, waar duidelijk een tweedeling te zien is. Hele oude wrakken afgewisseld met de nieuwste modellen. Heel vreemd. In St James stopten we natuurlijk bij de veelkleurige kleedhokjes langs het strand. Erg leuk en fotogeniek. Verder is hier niets te doen en dus reden we verder naar The Boulders in Simonstown.
The Boulders staat bekend vanwege de enorme, permanente pinquïnkolonie die hier op het strand huist. Helaas waren er net zoveel toeristen als pinquïns. Met name Japanners, die één voor één met de pinquïns op de foto moesten.
Na Simonstown was het nog 22 kilometer verder naar Kaap de Goede Hoop. Bij de ingang van het Nationale Park betaalden we 25 rand per persoon entree en we reden vervolgens verder naar de Kaappunt. Het park op zich was niet erg bijzonder. Bij de kaappunt stopten we om te genieten van het uitzicht en om natuurlijk de bekende plaatsjes te schieten. Het weer was stralend en de zee redelijk kalm. Uit niets bleek dat het hier enorm kan spoken. Vreemd dat hier zoveel schepen vergaan zijn. Wij hadden geluk vandaag met het weer.
Terug naar Kaapstad en vervolgens doorgereden naar Bloubergstrand. Vanaf het strand in deze plaats moet je het mooiste zicht hebben op de tafelberg. Twee dagen geleden waren we hier ook gestopt om een kop koffie te drinken, maar vanwege het grijze weer toen, hadden we de tafelberg niet gezien. Nu wel, alhoewel het aan het einde van de middag was en behoorlijk heiig. Er stond een enorme harde wind en dat trok weer kite surfers aan. Wat een schitterend gezicht om die jongens te zien kite surfen en wat een enorme sprongen maken ze soms!
We besloten om te gaan dineren in de Kloofstraat. De Lonely Planet maakte melding van enkele restaurants en omdat het de laatste dag was dat we een auto hadden, besloten we ver weg van ons B&B te gaan eten. Toen we door de Kloofstraat reden, zagen we plots het Vietnamees restaurant 'Saigon' en we waren het erover eens daar te gaan eten. En dat was geen verkeerde keuze. Serveersters zijn heel toepasselijk in Ao Dai gekleed en het eten is er fantastisch. Wel met stokjes eten!
Na het eten terug naar huis om voor het naar bed gaan nog even een wijntje te drinken.


Vrijdag 15 november 2002

Geen uitslaperij vanochtend, want iemand vond het nodig om om 6.30 uur de vaat van gisteravond te doen. Tegen achten ging de wekker, douchten en ontbeten we (uitstekend verzorgd!) en reden we naar het kantoor van Budget om de auto in te leveren. Dat ging tot mijn verbazing heel eenvoudig. We konden de auto parkeren in de garage van het kantoor en dat was het. Geen papierwerk meer of zo iets. Nadat we de auto hadden ingeleverd liepen we het centrum in. In de Lonely Planet stond een wandelroute door Kaapstad langs de bezienswaardigheden en we hadden besloten om die in eerste instantie te volgen. Maar al snel wijzigden de plannen. Het was uitstekend weer en we besloten om maar eerst naar de Tafelberg te gaan. In de Loopstraat vroegen we bij een tweedehands boekwinkel of ze wisten waar de bushalte voor de bus naar de Tafelberg was. Dat wisten ze niet, maar er werd direct een 'Rikki' gebeld. Dit is een klein minibusje met twee banken in de lengterichting van de auto.

Klik op foto voor vergroting

Na tien minuten stond die voor de deur en we werden keurig naar de Tafelberg gebracht. We moesten achter in de rij aansluiten die voor de kassa stond. Gelukkig was de rij niet zo lang. De tickets voor de 'rotair' kostten 190 rand per stuk. De 'rotair' bracht ons in mum van tijd naar boven (de kabelbaan heeft een snelheid van 10 meter per seconde). Daar was het weer net zo goed als beneden. Prachtige blauwe hemel, een heerlijke temperatuur en een klein zuchtje wind. We liepen ongeveer anderhalf uur over de top van de Tafelberg en keken van alle kanten prachtig naar beneden. Het uitzicht was door het mooie weer schitterend. Nadat we weer beneden bij het
dalstation waren, namen we een minibusje naar de Kloofstraat om daar bij het benzinestation uit te stappen. Tegenover het busstation is namelijk een Mug & Beans coffee shop en daar dronken we een paar kopjes koffie. Daarna checkten we onze e-mail bij het naastgelegen internet café. Een fantastisch snelle verbinding en er goedkoop. We liepen naar het South African Museum en bezochten dit. Het is een mooi museum over met name de fauna van Zuid Afrika. In de grote, centrale hal hangen enkele geraamten van walvissen. Pas dan wordt echt duidelijk hoe groot deze beesten zijn. Daarnaast is er een heel scala van opgezette dieren. Voor het museum ligt een prachtig park en via het park liepen we naar Adeleys Road. In de Lonely Planet stond dat dit hét winkelhart van Kaapstad is. Het kon ons niet bekoren en ook de autovrije winkelstraat parallel aan de Adeleys Road niet. Met een antieke stadsbus reden we naar het Waterfront. Het was niet verstandig om tussen het centrum en het Waterfront te lopen. En dus namen we de bus. Het is niet zo'n grote afstand en de bus is goedkoop. Bij het Waterfront stonden we een hele tijd te kijken bij een aantal jongens die op straat acapella zongen. Het klonk erg goed. Verderop in de haven speelde een orkestje. Het was heel gezellig en levendig. Het is hier heel wat aangenamer dan down town Kaapstad. We lieten bij de CNA boekenwinkel ons achtste fotorolletje van 36 opnames ontwikkelen voor 65 rand en daarna aten we bij een Portugees Restaurant aan de kade. Het eten was niet goed. Met de taxi terug naar huis, waar we voor het slapen nog een wijntje bij het zwembad dronken.


Zaterdag 16 november 2002

Na een uitgebreid ontbijt liepen we naar de Main Road en namen we voor 3 rand per persoon een minibusje naar het centrum. Daar liepen we nog wat rond en bezochten we het kasteel. Het kasteel was interessant om te bezichtigen. Een ruime binnenplaats, een aantal kamers die nog in 'oorspronkelijke' staat verkeren met antieke meubels en een klein militair museum, waarin met name aandacht is voor de periode waarin de Nederlanders, de VOC, en later de Britten het voor het zeggen hadden. Op de achtergrond lag de Tafelberg. Dit keer weer met z'n kop in de wolken. We dronken een kopje thee/koffie op het terras op de binnenplaats en daarna (het was inmiddels al weer 14.30 uur) liepen we naar de antieke bus die ons naar het Waterfront zou brengen. Het was zaterdag en uitgestorven in de binnenstad, want ook in deze 'wereldstad' sluiten de winkels op zaterdag om 13.00 uur. We stapten uit voor het "Compact Disc Wherehouse" (geen spelfout!), waar we even rondneusden. Het was een enorm grote cd-zaak en er speelde een live-band op het podium. Erg leuk. In het restaurant was ook een 'coffee corner', dus je zou er kunnen genieten van een heus koffieconcert. We lunchten bij een pannenkoekenhuis langs de haven en daarna ging ik nog even naar de kapper in het Waterfront, terwijl Marjolijn nog wat rondkeek bij de winkeltjes. Na het bezoek aan de kapper kochten we bij 'Edgars' nog wat kleding. Ik kocht twee spijkerbroeken. Ook Marjolijn verliet de winkel ook niet met lege handen, dus de rugzakken zitten nu wel echt vol! 's-Avonds aten we bij een Thais Restaurant aan de Main Road. Perfect! Niet geheel ontspannen liepen we na het eten over de Main Road naar huis. Er waren niet veel personen op straat en alles ging oké. Het was ook maar een klein stukje. Thuis op het terrasje nog een wijntje gedronken en een tijd gepraat met de eigenaars van het B&B-adres.


Zondag 17 november 2002

Het was vroeg, heel vroeg toen om 5.00 uur de wekker ging. We hadden de eigenaars van het B&B adres al aan horen komen, dus we waren gerustgesteld voor ons ontbijt. Om 5.30 uur konden we ontbijten en rond 6.00 uur liep ik naar de overkant van de weg waar ik gister bij een ander guesthouse vervoer naar de luchthaven had geregeld. Het duurde even voordat iemand tevoorschijn kwam, maar daarna werden konden we de spullen in het Volkswagenbusje laden en afscheid nemen van de eigenaars van het B&B. In minder dan 30 minuten werden we naar het vliegveld gebracht en daar begon het wachten op de terugvlucht. Efficiënt werd er niet gewerkt op de luchthaven en het is er een logistieke wanorde, maar we moesten toch twee uur wachten. Dus of het nu in een rij is of op onaangename bankjes maakt niet uit. Om 8.00 uur moesten we ons bij de gate melden en er stond één lange rij voor de gate. Met de bus werden we naar het vliegtuig gebracht. De terugreis verliep soepel. Aan boord werd een leuke film vertoond (About a boy met Hugh Grant) en verder las ik in één ruk het boek 'Oesters van Nam Kee" uit. Het eten en de verzorging van de drankjes was op de terugreis ronduit waardeloos. Het is onbegrijpelijk dat de heenreis met BA zo uitstekend was en de terugreis zo slecht. Maar goed. Om ongeveer 18.30 uur waren we geland op London Heathrow en twee uur later, om 20.45 uur vlogen we door naar Amsterdam. Daar arriveerden we keurig op tijd rond 22.30 uur. Eenmaal door de douane stonden Friso en Manuela ons op te wachten. Ze brachten ons naar huis. En zo eindigde om 23.00 uur, met het openen van de voordeur van ons huisje, de vakantie naar Zuid Afrika!

===============================================================================================

Genoten van ons reisverhaal? Laat ons weten wat je ervan vond. Stuur een mailtje naar Marrem's reispagina of schrijf een berichtje in ons gastenboek. Je reactie wordt zeer op prijs gesteld!