Maandag 24 juni en dinsdag 25 juni 1996

De tijd van voorbereiden is voorbij en de tijd van vertrek is aangebroken. Voor deze reis naar Thailand was de voorberei-dingstijd vrij kort, omdat het een last minute reis betrof. We hadden de vlucht en drie overnachtingen in Bangkok pas woensdag 19 juni 1996 geboekt bij L-turs.
We stonden vanochtend vroeg op en na het ontbijt begaven we ons om 07.10 uur met de auto naar Brussel. De rit naar Brussel verliep zonder enig probleem. Om 9.30 uur stonden we in het stationnetje van Schaerbeek, een buitenwijk van Brussel. De auto hadden we op 300 meter afstand van het station geparkeerd. We kochten een ticket voor de trein naar Zaventem die om 10.07 uur vertrok. Tot die tijd dronken we een kopje koffie in de restauratie.
De trein vertrok om ongeveer 10.10 uur en bracht ons in 13 minuten naar Zaventem. In de vertrekhal moesten we ons melden bij de balie van 'Best tours', waar onze ticket werd verruild voor een "pak je biezen" vliegticket. Om 10.45 uur checkten we in en liepen nog wat rond door het gebouw; het was tenslotte de eerste keer dat we vanaf Brussel vlogen en alles was dus nieuw voor ons. Daarna liepen we door de paspoortcontrole en kwamen in het 'tax free shopping center'.
Om 12.10 uur moesten we 'boarden'. We verlieten de gate en werden met de bus naar het vliegtuig, een Boeing 737-300, gebracht. Vanwege het drukke vliegverkeer vertrokken we met drie kwartier vertraging.
De vlucht verliep goed; het eten aan boord was zoals je dat van een charter mag verwachten, redelijk dus. Anderhalf uur voor de landing was er even sprake van hevige turbulentie; iets minder prettig. Het vliegtuig schudde hevig en twee stewardessen die met koffie rondgingen, vielen bijna.
Om 06.15 uur stond het vliegtuig aan de slurf. We stapten uit een sloten achter aan in de rij voor de paspoortcontrole. Dat wachten duurde nogal even (ongeveer 45 minuten). Iedereen werd secuur gescreend in de computer voordat men toegang kreeg tot Thailand. Toen we eindelijk een visum voor dertig dagen in ons paspoort gestempeld hadden gekregen, haalden we de bagage op en liepen we door de douane. In de aankomsthal moesten we wachten totdat de hele groep compleet was, voordat we met de bus naar het hotel werden gebracht. Tijdens dat wachten wisselde ik heel oneconomisch 1000 Belgische Franks voor 750 Thaise Bath. Voordat we de bus in stapten, werd er een foto van ons genomen samen met een Thaise die ons een bloemenkransje omhing.
Na anderhalf uur rijden kwamen we aan bij het Royal City Hotel dat in Thonburi ligt (Thonburi is de oude hoofdstad en ligt aan de andere kant van de Chao Praya river). In het hotel werden we naar een grote zaal gedirigeerd, waar ons het programma van de toeroperator werd verteld (dat was op ons niet van toepassing, omdat we een individuele reis hadden geboekt. Maar het programma dat werd aangeboden konden wij facultatief boeken). Daarna mochten we eindelijk naar de kamer op de 10e etage (van de 21).
De kamer viel niet tegen (mag ook wel voor een vier sterren hotel waarvan de kamer veertig gulden per persoon bedraagt als je via een reisbureau hebt geboekt en een veelvoud daarvan als je zomaar binnen komt lopen).
Nadat we de spullen naar de kamer hadden gebracht, trokken we erop uit. Eerst liepen we naar een shopping mall die op 400 meter van het hotel ligt om daar een ordinaire hamburger met franse frietjes en een cola te nuttigen. Niet echt een Thaise maaltijd, maar we beginnen pas. Onderweg naar het restaurant verbaasden we ons voor het eerst deze reis, want we zagen een olifant in hartje Bangkok rondlopen!
We namen de bus naar de Chao Praya rivier en vanaf de pier namen we een Chao Praya Express naar het GPO (postkantoor).
Nadat we voorzien waren van geld, begonnen we de 'river walking tour', zoals staat beschreven in de Lonely Planet,bij de 'Wat Po'. Een 'tout' (iemand die zich voordoet als student of politieagent en toeristen vertelt dat attracties gesloten zijn en je zo probeert over te halen om met hem mee te gaan naar bijvoorbeeld juweliers die dan zeer aantrekkelijke aanbieding hebben (laatste dag van de uitverkoop etc.) sprak ons aan en volgens hem was 'Wat Po' vandaag gesloten. Omdat de Lonely Planet niet liegt en omdat daarin stond dat je dit soort personen niet moet geloven, liepen we naar de tempel. De 'Wat Po' was met z'n vijf-en-veertig-meter lange en vijftien meter hoge gouden 'reclining' boeddha (liggende boeddha) zeer indrukwekkend. Na de 'Wat Po' liepen we terug naar de pier en namen een ferry naar de overkant van de brede, licht bruin gekleurde rivier waar de 'Wat Arun' staat. Ook erg indrukwekkend. We vervolgden de tour zoals in de Lonely Planet staat. Alleen het paleis bezochten we niet, omdat we daarvoor te laat waren. Na afloop van de wandeltocht namen we de bus terug naar het hotel en namen daar een douche.
's-Avonds hadden we een Thais diner. Tijdens het diner werden ook Thaise dansen opgevoerd. Dit diner hadden we geboekt in het hotel bij Best Tours. Het eten was lekker en de dansen waren ook wel leuk, maar de entourage was vreselijk. Alle mensen uit het vliegtuig waren aanwezig en we zaten aan lange tafels.
Om 21.45 uur lagen we op bed.


Woensdag 26 juni 1996

Vanochtend ontbeten we in het restaurant van het hotel en daar stond een geweldig ontbijtbuffet klaar. Toen we het restaurant betraden werden we door twee Thaise medewerkers begeleid naar onze tafel. Onze stoel werd netjes onder ons aangeschoven en we kregen een servetje over onze schoot geworpen. Daarna mochten we zelf het servetje weer afdoen en de stoel naar achteren schuiven om vervolgens het ontbijt te verzamelen. Er waren heerlijke broodjes, toast en croissantjes en als beleg was er bacon, ham, spiegeleitjes, en nog veel meer. Absoluut fantastisch!

Klik op foto voor vergroting

Na het ontbijt reden we met de bus naar het Grand Palace, dat ook wel de tempel van de Emerald boeddha wordt genoemd. Het paleis bestaat uit een zeer groot aantal mooie gebouwen. In totaal staan er op het terrein 178 gebouwen. Wij bekeken er echter maar een stuk of tien (vele gebouwen waren niet toegankelijk). Na het bezoek aan het paleis liepen we naar de 'Lak Meuang'. Dit is de stadspilaar. Een belangrijke tempel, omdat dit het centrum van Bangkok symboliseert. Vanaf dit punt worden de afstanden tussen Bangkok en andere plaatsen gemeten. In de tempel stonden diverse kleine boeddhabeelden met daartegen allemaal kleine stukjes goudfolie geplakt.
Daarna reden we met de bus het 'Chinatown' in. Daar hebben we zo'n zes uur rondgedwaald, over diverse markten zoals de kilometers lange en slechts enkele meters brede marktstraat: de Soi Wanit I. Uiteindelijk belandde we bij een Indiase markt. Daar kocht Marjolijn twee Indiase rokken. Veel winkels in de wijk fungeerden ook als bank. Bij met name juweliers kon je op de zwarte markt geld wisselen.
Het werd nu donker en we gingen op zoek naar een restaurantje. En dan kun je lang zoeken. Twee restaurantjes die in de Lonely Planet stonden, konden we niet vinden en we belandden uiteindelijk in het Royal India Restaurant in de Indiase wijk. Daar aten we perfect. Na het eten bracht een taxi ons naar de Ratchadamnoen Road, een belangrijke boulevard in het centrum. Deze boulevard was prachtig verlicht ter gelegenheid van het 50 jarige regeerjubileum van Koning Rama IV. Daarna namen we de bus terug naar het hotel. We moesten nog wel een keer overstappen, omdat de bus een straat eerder afsloeg dan wij dachten. Om 21.30 uur waren we weer terug in het hotel en om 22.45 uur lagen we op bed.


Donderdag 27 juni 1996

Omdat het gisteravond nogal laat werd, sliepen we vanochtend tot maar liefst 8.00 uur uit. Daarna volgde weer een enorme schranspartij aan het ontbijtbuffet.
Na het ontbijt namen we een stadsbus naar het Southern Busterminal dat maar liefst één halte verderop lag. We namen een non air-con bus naar de Rose Garden, dat op ongeveer een uur rijden ten oosten van het Southern busterminal ligt. Achteraf zouden we er achter komen dat we voor deze busrit flink afgezet waren; we moesten 100 bath betalen en kregen voor 80 bath aan tickets. De terugweg in een aircon bus kostte 40 bath, zodoende. Maar goed, vergeleken met Nederlandse prijzen is 100 bath nog weinig (ongeveer zeven gulden). Maar het kopen van de tickets op de heenweg was een prachtig gezicht. De tickets lijken op postzegels en ieder ticket (postzegeltje) vertegenwoordigt een zeer lage waarde. Zodoende kregen we een meterslange sliert aan tickets. Fantastisch!
Om 11.15 uur waren we in de Rose Garden, waar we tickets kochten voor de show van 14.45 uur. We liepen de garden in en dronken een cola op een terrasje. Toen we bij de ingang van het park kwamen waar de show werd opgevoerd, bleek dat die pas om 13.30 uur open zou gaan. Daarop besloten we om naar de 'Elephant ground & zoo' te gaan dat 1 km terug in de richting van Bangkok ligt. Ook voor de toegang van dit park betaalden we 220 bath per persoon en we bekeken in het park een aantal van de 30.000 krokodillen die daar lagen, alsmede het 'crocodile wrestling' show en een olifantenshow. Tijdens de olifantenshow werd de toeschouwer de indruk gegeven van hoe de olifanten in de loop der tijd zijn gebruikt in de bosbouw, maar ook tijdens oorlogs-voeringen en de olifantenjacht. De olifantenshow was om 14.30 uur afgelopen en we moesten ons dus haasten om de show in de Rose Garden te kunnen zien. Buiten de poorten van de Elephant Ground & zoo werd ons echter transport aangeboden naar de Rose Garden, een soort pendeldienst. We waren dus ruim op tijd voor de volgende show. Wederom een show die speciaal voor de toeristen werd opgevoerd, maar heel erg leuk. Er werden enkele Thaise dansen opgevoerd uit de verschillende delen van Thailand, alsmede een Thai Boxing wedstrijd. Na afloop van de show namen we een aircon bus terug naar Bangkok. Dat gaat zo enorm makkelijk. Je hoeft namelijk niet te zoeken naar een bushalte, je steekt gewoon je hand op en een bus stopt.
In Bangkok brachten we twee fotorolletjes weg naar een één-uur-service in de shopping mall op nabij het hotel. De foto's zouden om 19.00 uur klaar zijn en we doodden de tijd door uitermate smakelijk te eten in het Japanse restaurant aldaar. Na het eten haalden we de foto's op en die waren niet echt goed van kwaliteit; te donker afgedrukt en dus moesten we nog een half uur wachten omdat ze opnieuw zouden worden afgedrukt.
In het hotel fristen we ons op en namen om 20.00 uur de bus naar het Grand Palace en stapten daar over in een taxi, die ons naar Patpong bracht. Patpong is zowel een nachtmarkt alsmede de rosse buurt van Bangkok. Op de nachtmarkt zijn allerlei namaakar-tikelen te koop die na goed afdingen heel redelijk betaalbaar zijn. Zo kochten we twee Levi's 501 broeken voor 20 gulden per stuk. De tactiek die wij hanteerden was om eerst over de markt te lopen en bij verschillende stalletjes naar de startprijzen te vragen. Dan weet je wat de laagste startprijs is en daar kan dan nog zeker de helft vanaf. Onze broeken moesten in eerste instantie 750 bath per stuk kosten; wij betaalden uiteindelijk 280 bath per stuk. Marjolijn kocht nog een rok.

Ik kocht twee stropdassen, een Bangkok T-shirt en een Levi's shirt . We moesten om onze koopmanie te kunnen financieren op zoek naar een geldautomaat. Dat was niet eenvoudig, maar de Siam Commercial Bank bleek te zwichten voor onze Postbankpas.
Om 23.15 uur namen we de taxi terug. Dat was wel even een probleem, want de taxichauffeur wilde z'n meter niet gebruiken. Het duurde daarom zeker tien minuten voordat we de ritprijs hadden weten te drukken. Op de Ratchamdoen Road namen we een andere taxi (wel met meter) tot aan het Hotel. Om 0.00 uur lagen we op bed.


Vrijdag 28 juni 1996

Vanochtend vertrokken we vanaf het Southern Busterminal naar Nakorn Pathom. Daar bekeken we 's-werelds hoogste Chedi. Nadat we die hadden gezien, namen we de bus naar Ratchaburi en in Ratchaburi checkten we in bij Numsin Hotel, dat als 'best value in town' werd aangegeven in de Lonely Planet. We bekeken een non aircon kamer met fan en een aircon kamer en namen de eerste. We lieten de bagage achter en gingen op zoek naar een mogelijkheid om geld op te nemen. Bij de Thai Farmer Bank wisselde ik een Eurocheque in. Dat zou ik die vakantie geen tweede keer proberen, want het duurde drie kwartier eer we ons geld kreeg. Toen we weer eenmaal geld hadden, liepen wat rond door het dorp. Het enige leuke was dat we de enige toeristenwaren in het dorp. Het nadeel was dat niemand Engels sprak.
's-Avonds aten we wat bij een chinees/japans restaurant. Allemaal erg vaag.
De nacht was warm en onrustig.


Zaterdag 29 juni 1996

Vanochtend stonden we om 6.30 uur op, want we zouden vandaag naar de floating market gaan. Een minibusje bracht ons er heen. De chauffeur was zo verrukt dat hij toeristen mocht vervoeren, dat hij ons een plaatsje voorin de auto aanbood. De rit duurde ongeveer anderhalf uur en de chauffeur had geen haast. Het was dus een relaxed tochtje.
We werden afgezet bij iemand die 'rondvaartbootjes' verhuurde (strategisch!). Dus wij huurden voor veel te veel geld een bootje en een Thais vrouwtje peddelde ons een uur over de floating market. Erg leuk om dit eens gezien te hebben en vanuit een bootje is het toch leuker dan de markt vanaf de kade gade te slaan. De markt bestond uit allemaal bootjes met fruit, groente, restaurantjes (er werd saté bereid op een houLonely Planetoolvuurtje in de bootjes).
Terug naar Ratchaburi in een aircon bus ontmoetten we een Nederlands stelletje, waar we even mee spraken. Bij Bang Phae moesten we overstappen op de bus naar Ratchaburi, omdat de bus vanaf de Floating Market naar Bangkok ging. De tweede bus kwam al na één minuut. Perfecte timing dus.
Om 11.30 uur waren we terug in het hotel en we bonden de rugzakken op en namen om 12.00 uur de bus (bus 461) naar Kanchanaburi, die daar om 14.00 uur arriveerde. Toen we uitstapten kwamen er direct enkele Thai naar ons toe die wel een goed hotelletje voor ons wisten. Die poeierden we af en we liepen naar het toeristenbureau, waar we een plattegrond van Kanchanaburi haalden, alsmede enkele folders over de stad.
We checkten in bij V.L. Guest house, dat in de Lonely Planet staat vermeld als 'one of the better places to stay'. Op de kamer kreeg ik een vermoeidheidsinzinking en ik sliep tot 18.00 uur. Ik voelde me niet echt lekker toen ik wakker werd, maar dat bleek van de honger te komen, want na het diner bij 'Isan restaurant' voelde ik me al heel wat beter.
Na het eten gingen we op zoek naar het postkantoor. We waren echter zo stom geweest om de Lonely Planet op de kamer achter te laten en hadden dus geen plattegrond bij ons en dat leidde tot een komische situatie. In de hoofdstraat van Kanchanaburi zagen we namelijk een winkeltje met allemaal kabines. We legden direct de accociatie met een belwinkel (géén mobiele telefoonwinkel), zoals je die in Amsterdam ook ziet: allemaal hokjes van waaruit je kunt bellen. Wij stapten dus met de intentie binnen om naar huis te bellen. Vrijwel direct kwam een man met een stethoscoop om z'n nek aanlopen en hij meldde ons dat we bij een dokter waren beland in plaats van in een telefoonwinkel.
We stapten weer naar buiten en moesten dus naar de weg vragen, maar zelf 'post' in het Engels zegt de Thai niets. De meesten spreken werkelijk geen woord Engels. Een geopend postkantoor vonden we niet en we vervolgden onze weg naar de rivier. Toen we daar aankwamen, voer er net een discoboot langs. Echt walchelijk! We dronken ons eerste biertje op een terrasje langs de rivier en we maakten een praatje met een Belgische toerist die eenzaam aan een tafeltje naast ons zat.
Om 22.30 uur lagen we op bed.


Zondag 30 juni 1996

We kochten het ontbijt bij een frans bakkertje nabij het busstation en een lekker flesje melk in het supermarktje ernaast. We aten op het terras bij het guest house. Na het ontbijt informeerden we bij het TAT (Tourist Authority of Thailand) waar we het beste een brommer konden huren. We werden naar 'Punee Bar' gestuurd, een restaurant dat door een Engelsman wordt gerund. We huurden een brommer en reden naar de Erawan Watervallen, die op ongeveer 65 kilometer van Kanchanaburi liggen. Bij de Ewaran watervallen begonnen we aan een 2,4 kilometer lange klimtocht naar boven om zodoende de zeven watervallen (trapsgewijs) te kunnen bekijken. De klouterpartij was nogal vermoeiend vanwege het warme weer en de soms moeilijke paden. De 2,4 kilometer moesten we ook weer terug. Bij elkaar een wandeltocht van twee en een half uur. Het Erawanpark werd overbevolkt met Thaise toeristen die hun vrije zondag doorbrachten met een picknick bij de watervallen. Veel westerse toeristen kwamen we niet tegen.
Tijdens de terugrit op de brommer (via dezelfde weg) werd ik aangevallen door een klomp aarde die van een vrachtwagen viel en die een schaafwond op m'n arm veroorzaakte.
Bij het guesthouse dronken we een cola-tje en daarna reden we met de brommer naar 'de brug'. We hadden geluk, want toen we bij de brug waren, kwam er niet een trein aan en dat geeft toch een beter beeld. Daarna liepen we over de brug en weer terug en bezochten we het World War II museum, waar een aantal geweren uit de tweede wereldoorlog en andere voorwerpen te zien waren. Ook was er natuurlijk veel over de geschiedenis van de brug. Er hing een groot aantal zwart wit foto's uit de WO II en dan met name van de tot standkoming van de brug.
's-Avonds aten we bij Punee Bar. Ik had een uitstekend gerecht met kip en cashewnoten (een soort Kip Siam). We lagen vroeg op bed.


Maandag 1 juli 1996

Vanochtend reden we eerst naar de 'Wat Tham Mongkon Thong' dat buiten Kanchanaburi ligt. Hier zou ook een "floating nun" te zien zijn, maar helaas er lag niets in het water, er was overigens geen water te bekennen.
Het was ongeveer een kwartiertje rijden vanuit het centrum. Toen we daar aankwamen, moesten we een trap op om bij het tempeltje te komen. De tempel stelt niet zo veel voor, maar de omgeving van de tempel is wel aardig. De tempel is in een grot en het is mogelijk om dieper in de grot te gaan. Daarvoor moet je wel het eerste deel kruipen. Daar hadden we niet echt veel zin, omdat we al zo veel tempels gezien hadden.
Na het bezoek aan de tempel reden we naar het franse bakkertje en haalden ontbijt. We aten het ontbijt wederom op het terras van het hotel. Na het ontbijt brachten we de brommer terug die we voor 24 uur hadden gehuurd.
We liepen naar de oorlogsbegraafplaats, waar ook een groot aantal Nederlandse slachtoffers van de beruchte spoorlijn ligt begraven. Na 10 minuten hadden we het wel gezien het is de historie die de begraafplaats bijzonder maakt) en we liepen verder naar het station, dat er vrijwel tegenover ligt. Op het station aangekomen, moesten we nog een half uur wachten alvorens we om 10.40 uur de tickets voor de trein naar Nam Tok van 10.55 uur konden kopen. De trein deed twee uur over het traject naar Nam Tok. Het spannendste deel van de rit ging over het oude (originele) stuk van de spoorrails dat op een brug boven de rivier en vlak langs de rotswanden loopt. De trein reed stapvoets en de oude balken kraakten gevaarlijk.
Om 13.00 uur arriveerden we in Nam Tok, een dorpje dat niets voorstelt. Er zijn enkele gelegenheden waar je iets kunt nuttigen en verder is er niets. Daarom namen we om 13.15 uur weer de trein terug.
Terug in het guesthouse douchten we en daarna schreven we de ansichtkaarten die we de vorige avond hadden gekocht. Daarna liepen we nog even over de markt om tenslotte weer bij Punee Bar te eten.


Dinsdag 2 juli 1996

Om 7 uur ging de wekker en na een verfrissende douche namen we de rugzakken op de rug en liepen naar bus 411, die ons naar Suphanburi zou brengen. Bij de bushalte aangekomen, bleef ik bij de rugzakken achter en ging Marjolijn ontbijt halen bij... inderdaad het franse bakkertje. Toen ze terug kwam, konden we direct instappen in de gereedstaande aircon bus. Twee-en-een half uur later waren we in Suphanburi en daar moesten we overstappen in een oer oude (wel even het tegenovergestelde) bus naar Saraburi. De weg die de bus aflegde was op sommige stukken erg slecht, omdat men er bezig was de weg juist te vernieuwen. Men vervangt niet bijvoorbeeld kilometer na kilometer, maar in één keer de gehele lengte (tientallen kilometers). Gedurende de hele rit was het daarom erg stoffig in de dus, want alle stof kwam door de open ramen naar binnen.
Drie uur later waren we in Saraburi en daar volgde weer een overstap op een bus die ons in drie kwartier naar Lopburi bracht. In de bus kwam achter ons een zeer vaag figuur zitten. We vertrouwden hem niet en hielden hem goed in de gaten. In Lopburi stapte hij tegelijkertijd met ons uit. Marjolijn zag dat hij er vandoor wilde met een tas van een ander en schreeuwde. De diefstal werd daardoor verijdeld. Toen hij naast ons stond, maakte ik hem duidelijk dat hij beter kon vertrekken en dat deed hij (gelukkig).
In Lopburi keken we eerst bij het Tapei hotel, maar dat zag er niet echt bijzonder uit. Daarom liepen we verder naar het Rama Plaza Hotel, dat in de Lonely Planet te boek staat als een geliefd hotel bij 'business travelers'. We checkten in en douchten op de kamer. Daarna liepen we Lopburi in. Op het station haalden we een folder met de vertrektijden van de treinen naar Ayuthaya.
We dronken een biertje op een terrasje in een klein parkje en 's-avonds aten we bij Boon Backery. Tijdens het diner zagen we het weerlichten in de verte en we besloten om direct na het eten naar huis te gaan. Onderweg naar het hotel begon het te spatten. Op de hoek van de straat waarin ons hotel lag (we moesten nog 50 meter lopen),

Klik op foto voor vergroting

begon het te regenen en toen we eenmaal op de kamer waren brak er een waar noodweer los. Zeer hevige regen en onweer; het bliksemde continu.
Toch hebben we goed geslapen.


Woensdag 3 juli 1996

Vanochtend ontbeten we bij Boon Backery, maar het ontbijt was absoluut niet geweldig. Daarna liepen we langs de bezienswaardigheden in Lopburi. Het oude paleis was een grote ruïne en van de rest van de bezienswaardigheden was ook niet veel meer over. Het museum op het terrein van het oude paleis bood een interessante collectie voorwerpen uit de geschiedenis en was het bezoek waard; de ruïnes van het oude paleis overigens ook.
Om 11.30 uur liepen we terug naar het hotel om de rugzakken op te halen en daarna vertrokken we naar het station. Daar bleek dat het loket voor tickets pas enkele minuten voor vertrek (er werd gezegd een half uur van te voren, maar dat werd een kwartier) open zou gaan. Daarop besloten we wat te gaan drinken op het terrasje waar we gisteren ook al iets hadden gedronken.
Na een cola voor Marjolijn en een chocolade milkshake voor mij liepen we terug naar het station en kochten we tickets naar Ayuthaya. Het ticket was zo duur, omdat we reisden met een 'rapid train'. De trein was overigens niet zo veel sneller dan een gewone trein, maar wel duurder. In de trein moesten we het eerste half uurtje staan; het was erg druk. Om 14.05 uur (de trein reed gelukkig op tijd en dat was de enige houvast, want als je een Thai vraagt of het station-netje het goede stationnetje is, knikken ze altijd ja.
In Ayuthaya liepen we naar de pont en vanaf de pont naar het Thai Thai Hotel waar we incheckten. Nadat we de spullen op de kamer hadden gelegd en na een koude douche namen we een tuk tuk naar het centrum. In het centrum liepen we wat rond en ik kocht twee nieuwe batterijen voor m'n fototoestel.
's-Avonds aten we in een floating restaurant, maar niet zo goed als dat de Lonely Planet had gesuggereerd. Daarna keken we rond op de nacht-markt, maar dat stelde niet veel voor.
Om 22.00 uur lagen we op bed.


Donderdag 4 juli 1996

Vandaag hebben we een brommer gehuurd en zijn we langs alle ruïnes die Ayuthaya rijk is gereden. De eerste twee ruïnes die we bezochten, waren nog wel aardig, maar daarna stopten we niet meer eens bij die oude stukken steen. Je moest ook bij elke ruïne weer toegang betalen.
Om 10.00 uur begonnen we met de rit en vier uur later hadden we het wel weer gezien. De tempels beginnen me een beetje tegen te staan. De tempels lijken zo veel op elkaar en in de boeddha's die in de tempels staan, lijkt al helemaal geen verschil in te zitten.
Na de brommerrit fristen we ons op en brachten het lamlendige brommertje terug (het was niet echt een fantastische brommer).
We kochten in een supermarktje een biertje en dronken die bij het hotel op. Niet omdat we te zuinig zijn om op een terrasje te gaan zitten, maar er was gewoon geen leuke plek om iets te drinken.
's-Avonds aten we bij Kentucky Fried Chicken.


Vrijdag 5 juli 1996

Vanochtend stonden we om de gebruikelijke tijd op, namelijk om 07.15 uur en namen daarna een douche. We bonden de rugzakken op en begaven ons naar het busstation. Daar wachtte ik bij de rugzakken, terwijl Marjolijn broodjes en chocomel haalde.
In de aircon bus die ons naar het Northern bus terminal in Bangkok bracht, aten we ons ontbijt. Op het Northern Bus Terminal kwamen we aan om 10.00 uur en we kochten daar kaartjes voor de bus naar Pattaya. De bus zou om 10.30 uur vertrekken, maar dat werd 10.50 uur. Om 14.00 uur waren we in Pattaya. Het verkeer onderweg was erg druk en we deden er een uur over om via de 'highway' Bangkok te verlaten; op zich niet zo'n grote afstand.
In Pattaya checkten we in bij Diana Inn, omdat dat volgens de Lonely Planet -'still one of Pattaya's best deals'- is en de Lonely Planet een betrouwbare bron is voor accommodatie. In Diana Inn werden we eerst naar een 'dure' aircon kamer geleid, maar toen ik naar een goedkoper alternatief vroeg, kwamen we uit bij een kamer met douche / toilet / fan Er was ook een zwembad bij het hotel waar je gratis van gebruik mocht maken. Een prettige bijkomstigheid, want het zeewater is niet al te schoon volgens de Lonely Planet en het strand is niet interessant.
Tegen het einde van de middag liepen we door de shopping mall tegenover Diana Inn naar de boulevard langs het strand. Langs de boulevard zijn allemaal kraampjes en winkeltjes met namaakartikelen en dan met name kleding.
We aten bij een fastfoodketen en gingen daarna verder shoppen. Marjolijn kocht een spijkerjack en enkele T-shirts.
Pattaya is een vreselijke sexstad waar de meest ordinaire westerlingen rond schijnen te lopen. Overal zie je ontzettend oude, lelijke blanke en ongeveer 30 kilo te zware mannen (deze karikaturen hebben de overhand) met een te jong Thais meisje in hun gezelschap waar ze dan enkele dagen mee optrekken. Het is absoluut een triest gezicht. Als we 's-avonds op een terrasje genieten van een Shinga biertje, dan zie je deze personen aan komen rijden. Vaak hebben ze een te dure motor gehuurd, waarmee ze de blits proberen uit te hangen. Achter op de motor een (te) jong Thais grietje. Ze nemen plaats op het terras en eten of drinken iets. Tijdens het eten of drinken vindt nauwelijks een conversatie plaats.

Klik op foto voor vergroting

We hebben enkele blanke mannen gezien die er gewoon een krant bij pakten; dat getuigt niet echt van interesse in je "vriendin". Nog erger dan deze personen zijn de westerse mannen die met kleine jongetjes (en dan echt jong) op een terrasje zitten.
Vanaf het terrasje van het restaurantje 'Kiss', dat naast Diana Inn gevestigd is, sloegen we deze taferelen gade.
Om 24.00 uur lagen we op bed.


Zaterdag 6 juli 1996

We sliepen zo goed en zo kwaad als het kon uit en ontbeten bij 'Kiss'. Het ontbijt bestond uit twee toastjes met scrambled eggs en bacon en koffie. Additioneel namen we er een sinaasappelsapje bij en een hamburger(??). De rest van de dag brachten we door aan het zwembad van het hotel en al winkelend langs de boulevard. Tijdens het zwemmen werd de hemel boven ons als maar grijzer en het duurde niet lang voordat de eerste bliksemschichten neerdaalden op Thailand. Vreemd genoeg bleef het droog. Toen we aan de einde van de middag genoeg hadden van het zwemmen en van het lezen van Engelse boeken die we in Pattaya hadden gekocht, douchten we en gingen we winkelen. Langs de boulevard informeerden we naar prijzen van de produkten waarin we geïnteresseerd waren. De (voornamelijk) verkoopsters zijn niet echt klantvriendelijk. Ze begroeten je niet, maar vallen direct aan met de vraag welke maat je hebt (als het gaat om broeken), welke kleur je wilt (als het gaat om (T-)shirts) etc. De T-shirts zijn allemaal verpakt in plastic en als je er één wilt zien, moet 'ie uit het plastic. Als het T-shirt je niet bevalt en je wegloopt (omdat de prijs te hoog is bijvoorbeeld) dan zijn ze erg chagrijnig. Nee, de Thaise glimlach is hier ver te zoeken, zoniet onvindbaar.
's-Avonds bekeken we de 'bad-tasted westeners' vanaf het terrasje bij 'Kiss'.

Zondag 7 juli 1996

Weer hebben we uitgeslapen en weer ontbeten we bij 'Kiss'. Daarna namen we een microlet naar Naklau, dat iets ten noorden van Pattaya ligt. De stranden zouden hier beter zijn dan in Pattaya en we wilden inderdaad aan het strand gaan liggen.
Om 11.00 uur lagen we aan het strand dat vrijwel verlaten was. Heerlijk rustig dus en ik kon lekker lezen. Om 12.15 uur was het echter gedaan met de strandplezier; het begon te onweren en onwijs te regenen. We schuilden onder de plastic zeilen die restauranthouders hadden gespannen tussen de bomen en waaronder ze hun tafeltjes hadden uitgestald.
Nadat de regen was opgehouden, namen we een minibus terug en 's-middags lagen we aan het zwembad onder een stralend, grijze hemel met zo nu en dan een bliksemflits en wat gerommel.
's-Avonds aten we voor de tweede achtereenvolgende avond bij het Vietienne Restaurant. Het eten mag dan iets duurder zijn, maar is werkelijk heerlijk en wellicht het beste dat ik in Thailand heb gehad. Daarnaast was het Vietienne Restaurant een echt restaurant en niet zomaar een plaats waar je kunt eten zoals elders in Thailand; meer een restaurant volgens westerse begrippen.
Na het eten begonnen we aan onze 'final shopping'. Ik kocht een spijkerbroek en een T-shirt. Marjolijn kocht hetzelfde, maar kocht ook nog twee rokken bij een vriendelijk vrouwtje. Een vrouwtje dat de Thaise glimlach nog beheerste. Haar winkeltje was ergens achterin en er kwamen daar niet zo veel toeristen. Zeker niet nu het toeristenseizoen op z'n diepte-punt lag. Ze begreep goed dat ze met minder winst genoegen zou moeten nemen. Ze zei letterlijk dat je maar beter iets kunt verkopen met minder winst dan helemaal niets verkopen.
Marjolijn kocht dus twee rokken.


Maandag 8 en dinsdag 9 juli 1996

Gistermiddag hadden we transport naar de luchthaven geregeld bij het reisbureautje dat bij het hotel hoort. Tevens hadden we geregeld dat we de dinsdag 9 juli 1996 de kamer voor een klein bedragje konden aanhouden tot 18.00 uur. Het busje zou om 19.00 uur vertrekken en we zouden ons een half uur van te voren moeten melden bij het reisbureautje.
Vanochtend ontbeten we weer bij 'Kiss'. Puur uit gemakzucht, want de scrambled eggs en bacon vormen nu niet echt een stevig ontbijt.
Na het ontbijt maakten we nog enkele foto's van de boulevard en lieten het volle fotorolletje ontwikkelen in Mike's shopping Mall, tegenover het hotel. Ook kochten we nog twee stropdassen en een 'echt' Calvin Klein T-shirt voor mij. De hemel was nu donkergrijs en om 12.00 uur begon het weer hevig te regenen. De regenbui duurde niet lang. Toen het weer droog was, gingen we terug naar het hotel om de tas opnieuw in te pakken. We douchten voor de laatste keer, haalden de foto's op en aten ons goed vol bij een fastfoodketen.
Om 18.00 uur namen we de rugzakken mee naar de receptie van het hotel en wachtten in de lobby op het minibusje naar het vliegveld. Ondertussen kocht ik nog een Tuk-Tuk dinky toy. Het minibusje kwam al om 18.40 uur. Om 19.15 uur verlieten we Pattaya (er moesten eerst nog anderen worden opgehaald) en om 21.30 uur waren we op het vliegveld. Het minibusje was het meest luxe transportmiddel dat we hadden gehad tijdens deze vakantie, maar de rit was de slechtste. De chauffeur was echt een amateur; rijden kon die niet. Hij kon z'n rechtervoet niet stil houden. Hij gaf 'pompend' gas. Een beetje misselijk kwamen we dus aan op de luchthaven.
Eenmaal op het vliegveld begon de ellende van het wachten. We moesten tot 5.45 uur wachten voordat het vliegtuig zou vertrekken. Tijdens het wachten werden we aangesproken door een Zuid-Afrikaans meisje dat in een taxi naar het vliegveld bestolen was. Ze had traangas in d'r gezicht gespoten gekregen en was vervolgens iot de taxi gegooid. De taxi was met koffers en al weggereden.
Ze vroeg of wij haar wilden helpen door een vliegticket voor te schieten. Wij hadden niet zo veel contant geld op zak en vonden het toch een beetje riskant om iemand zo veel geld te lenen. We trachtten haar te helpen met mogelijke oplossingen bedenken. Om 4.00 uur kwamen we erachter dat onze vliegtuig anderhalf uur vertraging had. Toen we eenmaal om 5.00 uur hadden ingecheckt en door de douane gingen, namen we afscheid van onze Zuid Afrikaanse probleemvriendin, die nog een verveldende tijd voor zich had.
Om 7.15 uur zou ons vliegtuig moeten vertrekken, maar dat werd nog eens een half uur later vanwege technische problemen. Tijdens dat het vliegtuig nog aan de pier stond, viel het elektrische circuit vier keer uit. We zaten dus niet echt gemakkelijk toen het vliegtuig eenmaal opsteeg. Een verklaring voor het uitvallen van het elektrische circuit werd niet gegeven.
We maakten nog een tussenlanding op Phuket en daarna vlogen we in één keer door naar Brussel, waar we om ongeveer 16.45 uur (Nederlandse tijd) landden. Een half uurtje later waren we al zonder problemen langs de douane en om 17.30 stonden we op het station van Zaventem. We kwamen erachter dat de trein net vertrokken was en dat we een uur moesten wachten.
Om 18.24 uur ging onze trein en een kwartier later waren we op Schaerbeek, waar ons autootje er nog ongeroerd bij stond. Om 21.00 uur waren we terug in ons eigen huisje.

Eind van onze vakantie in Thailand